میهمان مولا؛ آخرین زیارت رهبر شهید

---

 

تاریخ، گاهی با یک تصویر سخن می گوید؛ تصویری که بیش از هزاران جمله در حافظه ملت ها ماندگار می شود. طواف پیکر رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران در صحن مطهر امیرالمومنین علی(ع)، از همان تصاویر است؛ تصویری که تنها یک آیین تشییع نبود، بلکه روایتی از پایان یک عمر مجاهدت و آغاز فصلی دیگر در تاریخ مقاومت بود.

امام شهید، سال ها راه جهاد را پیمود؛ راهی که مقصدش نه قدرت، که انجام تکلیف بود. آنان که از نزدیک با او زندگی کرده بودند، روایت می کنند که آرزوی زیارت عتبات را در دل داشت و بارها از شوق حضور در کنار بارگاه های نورانی اهل بیت(ع) سخن گفته بود. اما تقدیر الهی، زیارت او را به گونه ای دیگر رقم زد. او به نجف رسید، اما نه به عنوان یک زائر عادی؛ بلکه بر دوش هزاران دلداده، در میان اشک و سوگ، میهمان مولای متقیان شد.

در فرهنگ شیعه، نجف تنها یک شهر نیست؛ آغاز راهی است که به کربلا می رسد. از حرم امیرالمومنین(ع)، مسیر به عاشورا گره می خورد و از عاشورا، فرهنگ ایثار، مقاومت و شهادت جان می گیرد. شاید از همین روست که طواف پیکر یک شهید در حرم علوی، تنها یک مراسم نیست؛ اعلام پیوند دوباره با همان مکتبی است که عدالت را از علی(ع)، آزادگی را از حسین(ع) و استقامت را از زینب کبری(س) به ارث برده است.

دشمنان می پندارند که با ترور شخصیت ها، اندیشه ها نیز خاموش می شوند؛ اما تجربه تاریخ، از محراب کوفه تا صحرای کربلا، حقیقت دیگری را روایت می کند. خون، اگر در راه خدا ریخته شود، پایان راه نیست؛ آغاز نفوذی عمیق تر در وجدان ملت هاست. شهید، پیش از آنکه از میان مردم برود، در حافظه تاریخی آنان ماندگار می شود و راهش، از زبان نسل های بعد ادامه می یابد.

طواف پیکر امام شهید در حرم علوی، اعلام پایان یک زندگی نبود؛ اعلام استمرار یک مکتب بود. گویی نجف، این بار نه تنها درهای حرم، بلکه آغوش تاریخ را به روی او گشود تا نامش در کنار همه مجاهدانی ثبت شود که عزت را بر آسایش و شهادت را بر سازش برگزیدند.

امروز، آن پیکر که در صحن علوی طواف داده شد، به همه یادآوری می کند که راه مردان خدا با ترور متوقف نمی شود. آنان که عمر خود را وقف عزت اسلام و سربلندی امت کردند، حتی پس از شهادت نیز الهام بخش می مانند.

شاید راز ماندگاری این صحنه همین باشد؛ بعضی انسان ها آرزوی زیارت را با قدم های خود به پایان می رسانند، اما مردان خدا، زیارت خویش را با مهر شهادت کامل می کنند. از این رو، طواف پیکر شهید در حرم علوی، تنها بدرقه یک مجاهد نبود؛ سلام دوباره تاریخ به کاروانی بود که از نجف آغاز می شود، در کربلا به اوج می رسد و تا ظهور، پرچم مقاومت را بر زمین نخواهد گذاشت.

* نویسنده: موسی کاظم زاده؛ قابل دسترسی هم در سایت بازار تبریز آنلاین

https://bazartabrizonline.ir