انواع تخیل در داستان

 "انواع تخیل در داستان"

در داستان نویسی تخیل ها را می توان به دو دسته تقسیم کرد:

تخیل واقعی و تخیل غیرواقعی!

شاید این سوال ذهن شما را مشغول کند که مگر داستانی که خیالی است، واقعی هم می شود؟ یا داستانی که خیالی است چطور غیرواقعی است؟

در پاسخ این سوال خدمت شما عزیزان عرض می کنم که، داستانی که برپایه تخیل واقعی نوشته شده، ممکن است در دنیای واقعی اتفاق بیفتد، اما آن تخیل در آن داستان ساخته ذهن نویسنده است، مانند پسر فقیری که با تلاش و پشتکار خود قهرمان بوکس جهان می شود و پس از قهرمانی به تمام آرزوهایش می رسد، اما دوستان ناباب، او را به ورطه اعتیاد می کشانند!

اما داستانی که بر پایه تخیل غیرواقعی نوشته شده است هرگز در دنیای واقعی اتفاق نیفتاده و هیچ وقت هم نمی تواند اتفاق بیفتد، مثل داستان بزی که پزشک است و طبابت می کند! یا داستان جک و لوبیای سحرآمیز!

داستان بر مبنای تخیل واقعی می تواند بیشتر مناسب افراد جوان و بزرگسال بوده و شیوه ای اثرگذار برای انتقال تجربیات، پند و اندرز باشد.

اما داستان بر مبنای تخیل غیرواقعی بیشتر مناسب کودکان و نوجوانان است، زیرا علاوه بر فعال نمودن هوش هیجانی آن ها موجب می شود تا خواننده سوالات زیادی را در ذهن خود طرح کرده و به دنبال جواب این سوالات بگردد. به عنوان مثال: وقتی کودک، داستانی را می خواند و یا حتی انیمیشنی را می بیند که در آن حیوانات با یکدیگر سخن می گویند، این سوالات در ذهن او به وجود می آیند:

1.آیا حیوانات در دنیای واقعی با یکدیگر سخن می گویند؟

2. اگر حیوانات در دنیای واقعی با یکدیگر سخن می گویند، هرگونه حیوانی، زبان گونه دیگر را می فهمد؟(آیا اسب زبان الاغ را می فهمد؟).

3. اگر حیوانات در دنیای واقعی با یکدیگر سخن می گویند چرا ما زبان آن ها را متوجه نمی شویم؟

4. و ... .

البته باید در نظر داشت که طرح داستان شما می تواند تلفیقی از هر دوی این تخیل ها باشد، یعنی هم تخیل واقعی و هم تخیل غیرواقعی در آن وجود داشته باشد که این شیوه هم برای مخاطبان جذابیت دارد.