تهویه طبیعی هوشمند با اثر دودکش (Stack Effect)

استفاده از اثر دودکش به عنوان یک راهکار غیرفعال (Passive) در معماری معاصر، با بهره گیری از اختلاف فشار و دما، تهویه طبیعی را بدون نیاز به فن های الکتریکی پرهزینه میسر می سازد. در این روش، طراحی دهلیزهای مرکزی یا بازشوهای سقفی بلند، هوای گرم را به سمت بالا هدایت کرده و با خروج آن از بالاترین نقطه ساختمان، جریان هوای تازه ای را از طبقات پایین به داخل می کشد. ترندهای اخیر نشان می دهد که با استفاده از «طراحی مولد»، می توان مسیر دقیق این جریان هوا را برای حداکثر بهره وری مدل سازی کرد. از نظر اقتصادی، این استراتژی نیاز به سیستم های مکانیکی پیچیده تهویه مطبوع را کاهش داده یا حداقل ظرفیت آن ها را کوچک تر می کند که منجر به صرفه جویی چشمگیر در هزینه های اولیه و هزینه های جاری برق می شود. علاوه بر این، جریان مداوم هوای تازه در ساختمان، کیفیت هوای داخلی (IAQ) را ارتقا داده و استهلاک سیستم های تاسیساتی را به دلیل کاهش بار کاری، به تعویق می اندازد. در پروژه های مسکن انبوه، طراحی فضاهایی که از اثر دودکش بهره می برند، ساده ترین و موثرترین راه برای دستیابی به استانداردهای ساختمان های سبز است. این روش نه تنها هزینه های ساخت را بالا نمی برد، بلکه با حذف نیاز به کانال کشی های طولانی و دستگاه های گران قیمت، باعث ارزان سازی نهایی پروژه می شود. در نتیجه، معماری که با درک صحیح از قوانین فیزیک ساختمان طراحی شود، به طور ذاتی اقتصادی تر و پایدارتر از ساختمان های متکی به تکنولوژی های فعال است.