برنامه نویسی برای کودکان
«نسخه کامل و جامع این مقاله به همراه جزئیات بیشتر، درImaniNova.ir منتشر شده است. در ادامه قطعه ای از این مقاله را مشاهده می کنید.»
ما درباره تبدیل کردن کودکان به مهندسان نرم افزار تمام وقت در سن ۱۰ سالگی صحبت نمی کنیم؛ بلکه درباره مجهز کردن آن ها به ابزاری به نام «تفکر الگوریتمی» حرف می زنیم. دنیای فردا را کسانی اداره می کنند که به زبان ماشین ها مسلط باشند. اگر در قرن گذشته، ندانستن زبان انگلیسی یا کار با کامپیوتر مایه بی سوادی بود، در عصر هوش مصنوعی، ندانستن منطق برنامه نویسی، فرزند شما را به یک «مصرف کننده صرف و منفعل» تبدیل خواهد کرد.
برنامه نویسی برای نسل آلفا، لوکس گرایی نیست؛ یادگیری مهارت حل مسئله، ساختار دادن به ذهن و تبدیل شدن از یک بازی کننده به یک بازی ساز است. این بار، قرار نیست بچه ها پشت سیستم بنشینند و کدهای خشک تایپ کنند، قرار است یاد بگیرند چطور جهان اطرافشان را خلاقانه تر تحلیل و بازآفرینی کنند.
از نگاه علم: کدنویسی چه بلایی سر مغز کودک می آورد؟
قبل از اینکه به سراغ معرفی نرم افزارها برویم، خوب است بدانیم از نظر علمی و روان شناسی شناختی، وقتی یک کودک در حال منطق چینی برای یک بازی یا انیمیشن است، در مغز او چه می گذرد؟ دانشمندان علوم اعصاب معتقدند یادگیری کدنویسی در سنین رشد، چندین بخش کلیدی مغز را به طور هم زمان تحریک و تقویت می کند:
تقویت انعطاف پذیری عصبی (Neuroplasticity)
مغز کودکان مانند ژل نرمی است که به راحتی شکل می گیرد. وقتی کودک با مفاهیمی مثل «اگر این اتفاق افتاد، آن کار را بکن» (دستورات شرطی) درگیر می شود، در واقع در حال ساختن مسیرهای عصبی جدیدی است که به تفکر منطقی مربوط می شوند. این مهارت در آینده نه فقط در کامپیوتر، بلکه در تصمیم گیری های مالی، مدیریت بحران و حتی روابط اجتماعی به کمک او می آید.
تفکر انتزاعی و تفکیک مسائل
بزرگ ترین ضعف سیستم های آموزشی سنتی این است که فرمول ها را به صورت حفظی به خورد کودک می دهند. برنامه نویسی برعکس عمل می کند. کودک یاد می گیرد یک هدف بزرگ (مثلا: پرواز کردن یک پرنده در بازی) را به زیرمسئله های کوچک تر تقسیم کند:
- مرحله اول: پرنده باید با زدن کلید اسپیس بالا برود.
- مرحله دوم: اگر کلید زده نشد، جاذبه زمین آن را پایین بکشد.
- مرحله سوم: اگر به لوله برخورد کرد، بازی تمام شود.
این دقیقا همان مهارتی است که در زندگی واقعی به آن «مدیریت پروژه» یا «شکستن مسئله» می گویند. کودکی که این را یاد بگیرد، در آینده وقتی با یک امتحان سخت یا یک چالش بزرگ در زندگی مواجه شود، دست پاچه نمی شود؛ بلکه آن را به تکه های کوچک و قابل حل تقسیم می کند.
از چه سنی شروع کنیم؟ نقشه راه قدم به قدم از پازل تا پایتون
یکی از بزرگ ترین اشتباهاتی که می تواند اشتیاق کودک را برای همیشه کور کند، پرتاب کردن او به وسط میدان کدهای متنی و پیچیده در سنین پایین است. یادگیری برنامه نویسی برای کودکان، دقیقا مثل یادگیری یک زبان جدید یا نواختن یک ساز موسیقی است؛ باید فرآیندی ارگانیک، متناسب با رشد ذهنی و صدالبته همراه با بازی داشته باشد.
اگر می خواهید بدانید فرزندتان در هر سنی باید چه مسیری را طی کند، این نقشه راه چهار مرحله ای کلید موفقیت شماست:
ادامه مقاله در