کنفرانس بین المللی تحقیقات مددکاری اجتماعی ۲۰۲۶

کنفرانس بین المللی تحقیقات مددکاری اجتماعی ۲۰۲۶

پایگاه خبری مددکار نیوز: در حالی که جهان در سال ۲۰۲۶ با چالش های نوپدید اجتماعی دست وپنجه نرم می کند، شهر میزبانی کنفرانس بین المللی تحقیقات مددکاری اجتماعی (ECSWR 2026)، شاهد گردهمایی بزرگترین صاحب نظران این حوزه برای واکاوی یکی از عمیق ترین ریشه های رنج بشری است.

این نشست که در روزهای اخیر جریان دارد، کانون توجه خود را بر موضوع «اثرات دیرپای استعمار بر سلامت روان و رفاه اجتماعی» معطوف کرده است؛ موضوعی که نشان دهنده چرخش پارادایمیک حرفه مددکاری به سمت عدالت تاریخی و بازاندیشی در مبانی دانش کلاسیک است.

استعمارزدایی از دانش؛ فراتر از یک شعار آکادمیک

یکی از محورهای اصلی که در پنل های تخصصی دو روز گذشته مورد بحث قرار گرفت، ضرورت «استعمارزدایی از دانش مددکاری اجتماعی» بود.

محققان برجسته شرکت کننده در این کنفرانس معتقدند که بسیاری از تئوری های فعلی مددکاری اجتماعی، محصول نگاه غرب محور قرن بیستم هستند که لزوما با واقعیت های زیستی جوامع بومی و کشورهای جنوب جهانی همخوانی ندارند.

نقد ساختارها: سخنرانان تاکید کردند که دانش مددکاری باید از «ابزار کنترل اجتماعی» به «ابزار آزادی بخش» تغییر ماهیت دهد.

بومی سازی مدل ها: فراخوان برای جایگزینی مدل های درمانی وارداتی با رویکردهای مبتنی بر فرهنگ و سنت های محلی، از مهم ترین مطالبات علمی مطرح شده در این نشست بود.

تروماهای نسلی؛ زخمی که همچنان باز است

در بخش دیگری از این کنفرانس، نتایج پژوهش های جدیدی ارائه شد که نشان می دهند تروماهای ناشی از دوران استعمار، تنها به نسل های گذشته محدود نمی شود، بلکه از طریق «اپی ژنتیک» و «جامعه پذیری ثانویه» به نسل های کنونی منتقل شده است.

دکتر «ماریا سانتوس»، پژوهشگر ارشد حوزه تروما در این نشست اظهار داشت: «ما نمی توانیم سلامت روان را بدون در نظر گرفتن بستر تاریخی بررسی کنیم. فقر، اعتیاد و گسست های خانوادگی در بسیاری از جوامع، نه یک انتخاب فردی، بلکه پیامد مستقیم ساختارهای نابرابری است که دهه ها پیش بنا شده اند.»

مراقبت های حساس به فرهنگ (Culturally Responsive Care)

راهکار عملیاتی که در این کنفرانس بر آن اجماع شد، توسعه و ترویج «مراقبت های حساس به فرهنگ» است. این رویکرد مددکاران را ملزم می کند که:

تواضع فرهنگی را جایگزین صلاحیت فرهنگی صرف کنند.

به جای تمرکز صرف بر فرد، بر تاب آوری جمعی و پیوندهای خانوادگی در فرهنگ های غیرغربی تاکید ورزند.

زبان و نظام ارزشی مراجع را به رسمیت شناخته و آن را در فرآیند مداخله ادغام کنند.

تحلیل نهایی: افق های نو برای مددکاری اجتماعی ایران

برگزاری این کنفرانس برای جامعه مددکاری اجتماعی ایران نیز پیام های مهمی به همراه دارد. با توجه به غنای فرهنگی و پیشینه تاریخی کشور، حرکت به سمت مددکاری اجتماعی بومی و استفاده از ظرفیت های محلی برای حل آسیب های اجتماعی، همسو با جریان جهانی است که در این کنفرانس مشاهده شد.

پایگاه خبری مددکار نیوز در روزهای آتی، جزئیات بیشتری از مقالات ارائه شده و بیانیه پایانی این کنفرانس را برای جامعه حرفه ای کشور منتشر خواهد کرد.