اصول ایمنی در طراحی مواد

اصول ایمنی در طراحی مواد:

اولین گام برای این اصل یعنی ایمنی در طراحی، انتخاب ماده بر اساس شرایط سرویس است.

و استفاده از ضریب ایمنی (Safety Factor) در طراحی با در نظر گرفتن چقرمگی شکست (Fracture Toughness) برای مواد سازه ای است.

باید به طور قاطع هم از شکست پیشگیری شود؛ نمونه هایی مانند آزمون های غیرمخرب (NDT): التراسونیک، رادیوگرافی، نفوذ رنگ و مسیریابی رشد ترک بر اساس مکانیک شکست الاستیک خطی (LEFM) راهیی عرف برای این مهم است؛ که در صنایع مختلف به طور جد بررسی می شود.

این موارد به طور کاملا منطقی فقط ایمنی در طرح ها و در مقیاس فیزیکی خاتمه نمیابد

بلکه در مقیاس شیمی، ایمنی شیمیایی را شامل می شود. نمونه های عرف در صنعت میتوان؛ جایگزینی مواد خطرناک (مانند حذف سرب از لحیم های بدون سرب) و پوشش های محافظ (آندایزینگ، رنگ های اپوکسی) را مثال زد. اینها مواردی هستند که شاید پیچیده باشند ولیکن ایمنی را حتی در مقیاس اصلی در برخی موارد حتی باعث حفظ سلامتی زیستی و محیطی هم شود.

به این منظور در صنایع مختلف استاندارد هایی قراردادیی برای عمل به این مهم در نظر گرفته شده از جمله ISO، ASTM و NFPA . 

این ها مثال هایی از استاندارد های عرف در جهان هستند. 

مثلا ISO 2394 در حوزه کاربری: قابلیت اطمینان در سازه ها ، ASTM E84: اشتعال پذیری مصالح ساختمانی و NFPA 130: ایمنی مواد در حمل و نقل ریلی

استاندارد های عرف و پر استفاده در صنایع مختلف کشور هستند