مفاهیم و رویکردها در معماری معاصر
«دستاوردهای معماری مدرن از سال های دهه ۱۹۶۰ با موج فزاینده تردید و تجدیدنظرطلبی مواجه شد تاجایی که با وجود طرح های خلاقی که در سال های پس از جنگ دوم جهانی ارائه شدند؛ وقوع تحولی ساختاری در معماری اجتناب ناپذیر به نظر می رسید. شیوه بین المللی معماری مدرن که فن آوری پیشرفته زمان را با زیبایی شناسی مدرنیستی درهم می آمیخت، به خاطر بحران هویتی سرمایه داری جهانی، دیگر یک رویکرد آوانگارد نبود. در این شرایط ایده های جدیدی در پاسخ به علائق بصری تازه به ظهور رسیدند که به تدریج منجر به دگردیسی شکلی معماری شدند. معماری معاصر محصول این ایده ها و رویکردهای جدید در محیط کالبدی زندگی است.
تجربه تاریخی معماری معاصر، سه موج قدرتمند را شاهد بوده است. موج اول، برآمده از نوعی ایده آلیسم روبه گذشته در دهه ۷۰ بود که با نگاه به تاریخ، فرهنگ و سنت، اشکال تعدیل یافته، التقاطی و گاه رادیکالی از پست مدرنیسم را در واکنش به دغدغه های نوستالژیک پدیدار ساخت. موج دوم در دهه ۸۰ تحت نفوذ فلسفه دیکنستراکشن و با نمونه هایی بدیع از یک فرم آلیسم ساختارشکن به ظهور رسید. این رویکرد رادیکال، به همان اندازه که طرد انگاره های معماری مدرن بود، نقد شیوه پست مدرنیسم نیز محسوب می شد. موج سوم در سال های پایانی قرن، تجربیات متفاوتی را در تقابل با اغتشاش و پرگویی معماری دیکنستراکشن دنبال می کرد و درعین حال علاقمندی بیشتری نسبت به شیوه های پیچیده تر طراحی و فن آوری های نوین ساخت از خود نشان می داد. این امواج نوین، انگیزش فراوانی را برای معماری معاصر پدید آوردند تا نشان دهند معماری تنها یک شالوده فضایی نیست و قادر است در خلق معنا با بستر عمومی فرهنگ درگیر شده و بسان یک متن در تعامل با پس زمینه خود درک شود.
منبع: ایلنا