از سوژه به پروژه

امر دیجیتال رسانه پروژه سازی است!.

جامعه ی امروز جهان «همسایه ات را دوست بدار» نیست که ما همگی خود را داخل یک کشتی بدانیم؛ بلکه جامعه ی دستاورد است که تنهایی را باعث می شود. سوژه ی در پی نتیجه، خود را استثمار می کند تا این که فرو بپاشد. رفتارهای خشن نسبت به خود پیدا می کند. خیلی اوقات، به خودکشی می انجامد. به عنوان پروژه ای زیبا، خویش را به موشکی تبدیل می کند که خود را آتش می کند. امروز سوژه (شبکه های دیجیتال)؛ با تبدیل شدن به پروژه، رهایی را تجربه می کند. اما خود این نیز محدودیتی می آفریند. اجبار و محدودیت اکنون به شکل عملکرد، دستاورد، خود بهینه سازی و خود استثماری درآمده اند. ما در مرحله ای از تاریخ زندگی می کنیم که خود آزادی باعث فشار و اجبار است. در واقع، آزادی متضاد اجبار است. اما این آزادی، اکنون خود در بردارنده ی اجبار و محدودیت است. آزادی بیشتر باعث فشار بیشتر است، و به این ترتیب، به معنای پایان آزادی است. باید بتوانیم دیالکتیک سرنوشت آزادی را درک کنیم؛ دیالکتیکی که آنرا به ضد خود تبدیل می کند. تمام.

منابع:

چول هان، بیونگ. (۱۴۰۴). درمیان جمع و طرد دیگری. ترجمه محمد راسخ مهند و مهدی پری زاده. ایران، تهران: نشر بان.