نظریه بطری آب، انسان و فرصت ها

نظریه بطری آب:

بطری های پلاستکی آب شکل های متنوعی دارند و هر کدام بر اساس نظر طراح یا سفارش دهنده آن شکل متفاوتی را دارا می باشد.

در این نظریه مقصود بطری های آب معدنی پلاستیکی یکبار مصرف هستند. 

این بطری های را می توان نماد انسان گرفت که متفاوت از لحاظ های ظاهری تفاوت های آشکاری را دارند.

اما هم بطری ها و حتی انسان ها در دو نقطه مشترک قابل تحلیل هستند، عمر و سرمایه های محدود.

اگر آب درون این بطری ها را عمر یا سرمایه های انسان در نظر بگیریم تا زمانی که بطری پر است، هر میزان که آنرا به هر جا پرتاب کنید همچنان سالم می ماند اما اگر شدت این ضربه بسیار زیاد باشد امکان ترکیدن آن وجود دارد.

دقیق مثل ما انسان ها که اگر شوک های جسمی یا مالی بسیار شدیدی به ما وارد شود ممکن است از بین برویم.

اگر نیمی از آب را خالی کنید و باز دوباره بطری را پرتاب کنید، قسمت بالای بطری از شکل اصلی آن خارج شده و فشرده می شود اما احتمان ترکیدن آن پایین می آید زیرا کامل پر نمی باشد و باز با فشار هایی به اطراف آن قابلیت برگشت به حالت اصلی تا حدی (نه کامل) را دارد.

اما بیایید به این فرضیه نگاه کنیم.

اگر یک سوم آب در بطری باقی مانده باشد و شما دست به کاری تکراری و ریسکی بزنید که بطری را به حالت چرخان به بالا پرتاب کنید به امید اینکه صاف به پایین بیایید.

در تعداد دفعاتی که تلاش می کنید، شکل بطری و مخصوصا، ته بطری که برای ایستادن نیاز است صاف باشد از فرمش اصلی خود خارج می شود.

اما تنها کافی است یکبار درست و دقیق بطری پایین بیایید، به شگفتی خواهید دید که قسمت پایین بطری دوباره صاف شده و کامل ایستاده است در صورتی که ممکن است از قسمت بالایی آن، قسمت های خرابی را از صدمات دفعات پرتاب قبلی همراه خود داشته باشد.

انسان نیز همین طور است، اگر بر روی زندگی و سرمایه خود، بصورتی ریسک کند که زنده بماند اما بتواند ادامه دهد، در نتیجه هر چقدر نیز آسیب دیده باشد، با یکبار موفقیت آسیب های قسمت اصلی خود را ترمیم کرده و به مقصودی که مورد نظرش است می رسد.

همینطور میتوان به این نظریه به این صورت نگاه کرد که، اگر انسان از ظرفیت های خود استفاده نکند (بدلیل ترس از شکست یا هر عامل دیگری)، ممکن است در گردونه ی روزگار مانند بطری آب پر که به اطراف پرتاب می شود در جایی ناخواسته از بین برود.

از نگاهی دیگر بطری را می توان عمر انسان در نظر گرفت، در جوانی، قسمت بالای بطری هستیم که آسیب پذیریم و آثار آسیب ها بر ما می ماند ولی می توانیم همچنان زنده بمانیم، اما مهمترین قسمت انسان، ادامه عمر آن و قسمت نیمه دوم عمرش است که چگونه رفتار می کند زیرا اگر در قسمت نیمه دوم زندگی خود هوشمندانه زندگی کند می تواند هر چند که آسیب دیده، با یکبار انجام درست کار و موفقیت به زیست خود ادامه دهد و قسمت های تحت فشار و تخریب قرار گرفته را ترمیم کند.

نتیجه آنکه، سرمایه های وجودی که به ما داده شده اند باید استفاده شود اما باید مراقب باشیم تمام نشود و از بین نرویم.

بطری خالی را در نظر بگیرید که به راحتی هر آسیبی را پذیرا می شود و هیچکس نمیخواد آنقدر آسیب پذیر باشد.

آب را در بطری می توان نماد عمر، سرمایه یا هر چیز محدودی که در دسترس انسان است و انسان بدلیل ترس از دست دادن، نمی خواهد خرجش کند می توان در نظر گرفت.

در کنار ما افرادی نیز هستند که می توانند این منابع را نه به مقدار بی نهایت بلکه بصورت محدود به ما قرض بدهند، بدون چشم داشت خاصی، مانند خانواده، دوستان، اما باید یادمان باید آنها نیز خود منبع محدودی دارند و باید حواسمان به مصرف آن باشد.

در آخر به جمله نسیم نیکولاس طالب بر می گردیم که می گوید: تنها باید زنده ماند و سود در طول زمان خود به خود اتفاق می افتد.