شناخت تاثیر سیاست گذاری فناوری و صنایع فرهنگی بر کیفیت مسکن با تاکید بر چارچوب نظری شهر خلاق (نمونه موردی منطقه ۱۲ مشهد)

منطقه ۱۲شهرداری شهر مشهد با جمعیتی بیش از ۱۰۸ هزار نفر، به عنوان یکی از کانون های تاریخی، فرهنگی مذهبی، وجود حرم مطهر حضرت آقا امام رضا(ع)، دارای ظرفیت بالایی برای توسعه نوآوری در حوزه های فناوری و صنایع فرهنگی است. با توجه به اهمیت کیفیت مسکن به عنوان شاخص کلیدی رفاه و کیفیت زندگی، این پژوهش به بررسی نقش سیاست گذاری های فناوری و صنایع فرهنگی در بهبود کیفیت مسکن ساکنان این منطقه می پردازد. مسئله اصلی تحقیق، نبود شناخت جامع از تاثیر هم زمان و مستقل این دو حوزه بر ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیطی کیفیت مسکن است که می تواند به سیاست گذاری های ناکارآمد و مصرف نامناسب منابع منجر شود. هدف اصلی مطالعه، تحلیل اثرات مستقیم و مستقل سیاست های فناوری و صنایع فرهنگی بر کیفیت مسکن و ارائه راهکارهای کارآمد برای توسعه پایدار منطقه است.
یافته های پژوهش از طریق مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که سیاست گذاری های فناوری و صنایع فرهنگی، به صورت مستقیم و مستقل، نقش قوی و مثبت در ارتقای چهار بعد کیفیت مسکن دارند و مدل بهینه توانست نزدیک به ۹۰ درصد تغییرات کیفیت مسکن را توضیح دهد. همچنین، تلاش برای ایجاد مسیرهای میانجی گری میان این دو حوزه نتایج ضعیف و غیرقابل اتکایی به همراه داشت که بر ضرورت پیگیری سیاست های مستقل تاکید می کند. از منظر نظری شهر خلاق، تقویت همزمان فناوری و صنایع فرهنگی به عنوان دو ستون موازی و مستقل، بهترین راهبرد ارتقاء کیفیت زندگی شهری است.
نتیجه گیری حاکی از آن است که سیاست گذاران شهری باید تمرکز خود را بر توسعه موازی و مستقل هر دو حوزه فناوری و صنایع فرهنگی قرار دهند تا به بهبود همه جانبه کیفیت مسکن در ابعاد اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و محیطی دست یابند. یافته های این پژوهش چارچوبی بومی و کاربردی برای تحلیل سیاست های پیچیده و تصمیم سازی در حوزه کیفیت مسکن فراهم می کند و می تواند راهنمای ارزشمندی برای مدیران شهری و برنامه ریزان باشد.