چهره ی ریاکاران منافق؟

بترس از او که سکوت کرد...وقتی دلش را شکستی... کاشانه اش را ربودی ... نانش را بریدی و برای ضایع کردنش، خود را در پشت پرده ریا و نفاق پنهان کردی...

او تمام حرفهایش را جای تو به خدا زد... خدا خوب گوش می کند و خوبتر یادش می ماند .

خواهد رسید روزی که خدا... تمام حرفهای او را سرت فریاد خواهد کشید... و تو آن روز درک خواهی کرد که چرا گفته اند:

دنیا دار مکافات است... و این نیز بگذرد؟ و دنیا دار مکافات است!؟

خانه مان سوز بود آتش آهی گاهی

ناله ای میشکند پشت سپاهی گاهی.

ریاکاری و ضمیری نا مطمئن که از چشمان هر انسان منافقی هویداست؟!

ریاکاری و مردم فریبی عملی است غیر طبیعی و بر خلاف فطرت، و حرکت غیر طبیعی قابل دوام نیست و نمی تواند برای همیشه پایدار بماند، از این رو کسانی که برای اغفال مردم راه مکر و خدعه در پیش می گیرند بر خلاف افراد باایمان، دلی نامطمئن و ضمیری نا آرام دارند.

این گروه فریبکار که از وضع واقعی خود به خوبی آگاهند و می دانند که گفتار و رفتارشان با اندیشه و افکارشان فرق دارد همواره آشفته خاطر و نگرانند، خود را در معرض خطر می بینند و خائفند از اینکه روزی سرشان آشکار گردد، پرده رازشان دریده شود، جامعه به دورویی و نفاقشان پی ببرد، و موجبات رسوایی و ننگشان فراهم آید . آیا انسان عاقل به چنین عمل زشت و خطرناکی دست میزند؟

ریاکار تمام سعی خود را مبذول می دارد که مردم او را با سیمایی که تصنعی برای خود ساخته ببینند و از حقیقت امرش نا آگاه باشند. موقعی که برای اولین بار سر ریاکار از پرده بیرون می افتد و افرادی به نقشه و تزویر و مکرش واقف می گردند سخت ناراحت و خشمگین می شود، برای آنکه بی آبرویی خود را جبران نماید آنان را تحقیر می کند ، و به منظور انتقام جویی، زبان به هتک و اهانتشان می گشاید. 

در عالم طبیعت فقط انسان می تواند خویشتن را بر خلاف آنچه هست جلوه دهد ، به ریاکاری دست بزند ، و چهره غیر واقعی به خود بگیرد و دیگر موجودات زنده جهان به انجام چنین عملی قادر نیستند .

گاهی افراد ناپاکدل برای آنکه در جامعه حسن شهرتی کسب و به هدفهای غیر مشروع خویش دست یابند دام تزویر و ریا می گستراننده، سیمای دین داران و انسانهای واقعی را به خود می گیرد، با اعمال فریبنده و دروغین اعتماد و اطمینان مردم را به خویشتن جلب می کنند، و از این راه زمینه تجاوز به اموال و حقوق مردم را برای خود مهیا می سازند. 

بماند به رسم یادگاری....