تروما ( آسیب روانی )

تروما زخمی عمیق در روان انسان است که نتیجه ی اتفاقات و شرایط ناراحت کننده و استرس زایی است که احساس امنیت فرد را از بین می برد و باعث می شود فرد احساساتی مثل خطر ، بی پناهی ، ناتوانی و درماندگی را تجربه کند .
تجربه تروما اتفاقات فیزیولوژیک در مغز را تغییر می دهد . مدت زمانی بعد از تجربه تروما بدن همیشه در تلاش است تا با ماندن در یک حالت تهدید شدید از فرد محافظت کند ؛ با گذشت زمان ، بدن کمبود و استرس پس از آسیب روانی را نشان خواهد داد و سیستم عصبی فرد وارد حالت جنگ ، گریز ، یخ زدن یا مدارا کردن می شود . 

در حالی که بخش هشیار ذهن اتفاق آسیب زا را به یاد نمی آورد زخم این اتفاق در لایه های عمیق ناهشیار ذهن وجود دارد و تاثیرش را در جریان های عصبی مغز می گذارد و در نهایت ،جریانات عصبی و ترشحات هورمون های مختلف که هر کدام باعث شکل گیری احساسی خاص در بدن می شوند ،کنترل رفتار بدن را به دست می گیرند 

زخمی که در روان شکل می گیرد،باعث می شود هر موقیعت ، اتفاق یا حرفی که مشابه آن زخم باشد را به عنوان عاملی تهدیدکننده به مغز هشدار دهد در نتیجه ی هشداری که دارای خطر و تهدید است ، سیستم عصبی وارد حالت سمپاتیک می شود . حالت سمپاتیک تمام مکانیسم های دفاعی و رفتار های تکانشی را به صورت آنی فعال می کند ؛ یعنی فرد بدون فکر و از روی احساسات عمل می کند و سپس از کرده خود پشیمان می شود . این مکانیسم های دفاعی و رفتار های تکانشی راهکاری سریع و موقتی از مغز است تا بدن را از فشار درونی نجات دهد .این مکانیسم تلاش می کند تا فردی که دچار تروما شده را زنده نگه دارد