مردی که پس از بی احترامی سکوت می کند

مردی که پس از بی احترامی سکوت می کند

مردی که پس از بی احترامی سکوت می کند، کسی است که باید واقعا از او حساب ببری و به عمق وجودش احترام بگذاری. سکوت او نشانه ضعف، ترس یا ناتوانی نیست؛ برعکس، نماد اعلای خویشتن داری، صبر استراتژیک و اقتداری آرام اما نافذ است. در اوج طوفان تحقیر، وقتی دیگران با غریزه خشم یا شتاب لغزش های کلامی مرتکب می شوند، او چون کوهی استوار می ماند، نه از روی انفعال، بلکه از روی آگاهی کامل. او می داند که آتش را با بنزین خاموش نمی کنند.

سکوت، سلاح نامرئی خردمندان است. فضایی می سازد برای تفکر، ارزیابی دقیق موقعیت و برنامه ریزی هوشمندانه. فرد ساکت، همه چیز را می شنود، همه را می بیند و همه زوایا را تحلیل می کند. او نیازی به اثبات آنی خود با فریاد یا توجیه ندارد، زیرا می داند احترام واقعی در گرو اعمالی است که در زمان مناسب، گویاتر از هر خطابه ای سخن خواهند گفت. این سکوت، نوعی احترام به خود و حفظ حرمت شخصیت خویش است.

چنین فردی به خوبی دریافته که احترام با تهدید و داد و بیداد به دست نمی آید، بلکه با منش، عملکرد و شکوه بی نیاز از گفتار، کسب می شود. کسانی که سکوت او را به حساب سادگی یا ترس می گذارند، معمولا زمانی پشیمان می شوند که پاسخ حساب شده و دقیق او را می بینند؛ پاسخی که نه از روی هیجان، که از روی تدبیر است.

قدرت حقیقی، نه در عضلات منقبض شده که در اعصابی آرام و ذهنی متمرکز است. انتخاب نکردن هر نبرد، نشانه ترس نیست، بلکه نشانه خردی است که می داند انرژی خود را کجا و چگونه صرف کند. این مرد، جنگ جو نیست؛ او یک استراتژیست است. او منتظر نمی ماند تا ضربه بزند، بلکه منتظر فرصتی است که ضربه اش کارساز و قطعی باشد.

و در نهایت، این سکوت پرطنین، پاسخی کوبنده تر از هر فریادی است. زیرا سکوتی که از اعتماد به نفس سرچشمه گیرد، گاهی می تواند سنگین ترین مجازات برای فرد بی احترام باشد: مجازات نادیده گرفته شدن و کوچک شمرده نشدن. او با سکوت خود می گوید: تو و رفتارت آن قدر مهم نیستی که آرامش و مسیر مرا برهم بزنی. پاسخ من را نه در کلمات، که در سرنوشتی خواهی دید که خودت برای خودت رقم زده ای.