دیدگاه اسلام درباره مسئله شخصیت

دیدگاه اسلام درباره مسئله شخصیت

واژه «شخصیت» در زبان عربی، به عزت نفس و کرامت نفس معنی شده است. البته در برخی از روایت ها این دو لفظ، معادل شخصیت به کار می رود و در برخی دیگر کمتر به لفظ شخصیت اشاره می کند.

شخصیت انسان و به ویژه فرد مومن در دین اسلام، تا آنجا بلند پایه است که امام علی علیه السلام آن را رکنی از ایمان معرفی می کند و می فرماید: «عزت نفس و خویشتنداری و خرسند بودن به قدر کفاف، از پایه های ایمان است».

فرزند برومند آن امام همام، حضرت مجتبی علیه السلام در پاسخ به چیستی مردانگی فرموده است: «مردانگی، حفظ دین، عزت نفس و نرمش و مداومت بر نیکی و احسان و ادا کردن حقوق و دوستی با مردم است».

از امام جعفر صادق علیه السلام نیز در این باره سخنی ارزشمند برجاست، آنجا که می فرماید:

خداوند همه کارهای مومن را به او واگذار کرده، جز اینکه به او اجازه نداده است که خود را خوار [و بی شخصیت] کند. مگر نمی بینی خداوند در این باره فرمود: «عزت، مخصوص خدا و رسول او و مومنان است»، سزاوار است مومن همیشه عزیز باشد و ذلیل نباشد.

اسلام به سبب گران بهایی گوهر شخصیت، همواره به حفظ آن سفارش می کند و همگان را از آسیب رساندن به آن، باز می دارد.