سمت خیر ایستاده ای یا شر؟ ظالم یا مظلوم

خدایا چقدر زیباست، پدری که فرزند معلولش را به خود بسته تا بتواند بدود و با دیگران بازی کند. چقدر لبخند کودک زیباست و چقدر پدر احساس غرور می کند که میتواند معلولیت فرزندش را بی اثر سازد. مادری را تجسم کن که همواره بغض خود را از کودکش که توان مکالمه ندارد، پنهان می کند و همواره در اوج خستگی و دلشکستگی، عاشقانه لبخند می زند تا فرزندش با ادا کردن واج های نا آشنا، احساس تکلم کند.

در مقاله ای که در سال گذشته نگارش و چاپ گردید یک سیستم واسط مغز-رایانه(BCI) مبتنی بر تصور حرکت(motor imagery) ارائه دادم که بتواند با دقت بالا برای حرکت یک پروتز مصنوعی در افراد دارای معلولیت حرکتی مورد استفاده قرار گیرد. این سیستم ها فرد را قادر می سازد تا با استفاده از سیگنالهای مغزی، مستقیما با یک دستگاه خارجی ارتباط برقرار کند. در هفته گذشته در حال نگارش مقاله ای بودم که سعی در ایجاد قابلیت تعامل افراد کرولال با محیط پیرامونی داشت. همانگونه که با تحلیل الکتروانسفالوگرام و آموزش یک مدل بر اساس تصور حرکت می توان در سیستم هایBCIیک پروتز مصنوعی را حرکت داد، می توان یک سامانهBCI مبتنی بر تصور تکلم(talking imagery) ایجاد نمود که به دنبال نمونه برداری از عملکرد مغز در ایجاد دستورات کنترلی برای تولید واج های صوتی است تا در ادامه فرد با تصور تولید یک کلمه، عبارت مورد نظر توسط یک سیستم صوتی ادا گردد. بدین ترتیب فرد دارای معلولیت می تواند به راحتی با محیط پیرامون تعامل داشته باشد. همچنین استفاده از مدل های زبانی بزرگ و شبکه های یادگیرنده دارای حافظه مانندLSTM (برای لحاظ کردن وابستگی زمانی بین هجاها) می تواند خطای مدل را کاهش دهد و بصورت اصلاح شونده، کلمات یا جملاتی را تولید نماید.

چالشی که در اینجا مطرح است این است که فرد به مرور زمان بر اساس قدرت شنیداری خود، اقدام به یادگیری از پیرامون و تطبیق صوت تولیدی خود با صدای شنیده شده از دیگران (برچسب کلاس داده های حجیم) می نماید به عبارت دیگر در اینجا یادگیری تقویتی نیز در امر آموزش سهیم بوده و فرد بر اساس بازخوردی که از ادای صوتی کلام خود از افراد دریافت می کند، دقت مدل کلامی خود را افزایش می دهد. حال این پرسش مطرح می گردد که آیا فردی که از کودکی ناشنوا به دنیا آمده است، الگوی متفاوتی در EEGخود هنگام سعی در تولید کلام دارد؟ در این حالت تکیه بر آموزش مبتنی بر تصویر لغات یا مفاهیم می تواند مجموعه ویژگی توصیفگری از EEG ایجاد نماید که در ادامه با دقت بالایی عمل نماید؟ شاید این مساله یک حسن باشد که گذشته از درست یا غلط بودن تلفظ فرد ناشنوا (مثلا دولسته به جای درسته) بتوان یک مدل را با دقت بالا بر اساس داده های دارای خطای برچسب کلاس اما دارای صحت خوشه بندی آموزش داد و با ترکیب کردن با مدل های زبانی بزرگ(LLMs) عملکرد آن را بهینه نمود.

امید است حاصل ایده کنونی، روزی غم و غصه را از چهره پدری بزداید و روزگاری را تجربه کنیم که با بهره گیری از قابلیت آموزش مدل ها در هوش مصنوعی، فرد معلولی در جامعه نداشته باشیم. این توان هوش مصنوعی است که می تواند تالم را از بشر بزداید وگوشه ای باشد از قدرت دانش پروردگار که در ذهن بشر قرار گرفته است. اگر سیستم های یادگیرنده می توانند با دقت بالا عملکردی را انجام دهند ویا به پیش بینی رخدادی ناخوشایند بپردازند، بنابرین تالم های بشری می بایست حداقل شود. این یک موهبت است اما چرا راه را اشتباه رفته ایم. چرا همین هوش مصنوعی قدرتی شده برای گسترش ظلم؟ هوش مصنوعی چگونه مانعی شد برای تحقق آرزوی مادری برای دیدن روی زیبای فرزندش، سربازی یک روز خدمت که دیگر صورت ندارد. به چه دردی میخورد تخصصی که نمی تواند مقابل ظلم بایستد، نمی تواند رفع گرسنگی باشد برای کودکی که در حال جان دادن است. خدایا به تو پناه می برم از علمی که در آن منفعتی نیست. 

آیا قرار است با مدلی قدرتمند و آموزش دیده، سعی کنیم توصیه گری ارائه کنیم که یک نفر را بر سایرین در یک پلتفرم مالی برتری دهد و سودی را برای فردی به ارمغان آورد که حاصل شکست افراد دیگری است. وقتی در تابع برازندگی یک سیستم توصیه گر راهگزینی برای کاهش ترافیک و استفاده از منابع تردد جایگزین، از منفعت جمعی استفاده نمودم و مجموع زمان سفر افراد را لحاظ نمودم، نتایج شگفت آوری دیدم، بطوریکه بطور قابل توجهی میانگین سرعت خودروها افزایش و مجموع سوخت مصرفی کاهش یافت، حتی بهتر از روش های حریصانه. بنابرین همیشه راه حلی برد- برد هست که بهینه سراسری نه برای یک فرد بلکه برای کلیه بازیگران مساله باشد.

در سوی دیگر، یادگیری تقویتی به تو بیاموزد که منفعت جمعی بر منفعت فردی ارجحیت دارد و ما در مجموع در یک محیط اجتماعی زندگی می کنیم که آرامش ما در گرو آرامش و آسایش دیگران است. به شما می آموزد که خلقت بشر یک سیستم پارامتریک نیست که بتوان خروجی آن را مدلسازی نمود؟ وزن باورها در هر دوره زمانی ممکن است تغییراتی را تجربه نماید اما گرداننده صحنه، گاهی با یک اتفاق ساده می تواند تمام محاسبات و پیش بینی ها را با خطای قابل توجهی مواجه سازد. به اعتقاد ما یک بایاس دیگری در ورودی این شبکه عصبی مملو از نورون ها قرار گرفته که می تواند تعیین کننده پایان داستان باشد. بنابرین از مکانیزمی به نام توکل استفاده می کنیم.

مکرر مقالاتی می بینیم که از ترکیب بینایی ماشین و کالمن فیلتر(KF) برای ردگیری اهداف و تخمین حرکت استفاده می کند اما با چه هدفی در چه تجهیزاتی؟ هدف گوشه دنجی در یک کوچه باریک است که کودکی در آغوش مادرش آرام گرفته و گوشه امن او را به خرابه ای تبدیل می سازد؟ اگرچه داشته های او تنها آواری بر روی سر و مادریست که دیگر سخن نمی گوید، اما قدرت خالق او آنچنان است که مسبب آن فردا روز نتواند حتی انگشت اشاره ات را حرکت دهد و با انبوهی از داشته ها، توان جویدن و بلعیدن لقمه کوچکی هم نداشته باشد. این کودک چیزی از جگرگوشه شما کم ندارد. هرگاه به زیبایی کودکت نگاه میکنی، از آرامش او که به آرامی آرمیده است و یا قهقه خنده او شاد می شوی، به یاد بیاورکه آن کودک هم، تمام دارایی یک پدر و مادر بوده است.

مهم نیست کجای این بازی قرار گرفته ای؟ مهم این است که بدانی سمت حق ایستادی یا شر. سمت مظلوم یا ظالم. آیا برای ایستادن در سمت حق نیاز به یک جداکننده SVM داری تا بتوانی تا حد امکان در ناحیه مرزی آن قرار نگیری. ای کاش به عنوان بردار پشتیبان(sv)، پشتیبانی باشیم برای ایجاد این فاصله. اشتباه آنجاست که در یک SVR سعی کنیم از خط دیگران جدا نمانیم و تا می توانیم سیاستمان را به سایرین نزدیک کنیم تا کمترین سهم در خطای تخمین باشیم. جای تاسف دارد که در آن حالت بی تفاوت فریاد بزنیم "هر کی به فکر خویشه، تو هم فکر خودت باش". برای تشخیص درست در محیطی غیرقطعی، یادگیری نظارت شده لازم نیست. به مرکز خوشه ها در یک افراز از زمانه نگاه کن، حتی اگر نمیدانی در این محیط Fuzzy حق با کیست، به شاخص خوشه نگاه کن. داده های پرت در هر خوشه ای و هر مجموعه داده ای وجود دارد اما تو به norm جامعه نگاه کن. اگر هیچ کرنلی نتوانست داده های را به یک فضای قابل تفکیک ببرد، به دلت رجوع کن که سالار تمام دسته بندها را خداوند در درون تو قرار داده است.

به خاطر تمام روزهایی که برای تو زیبا ساخت و تو را ارتقاء داد، فکر جبران باش. فکر اینکه آنچه از خدا از دانش به تو داده است فقط برای امرار معاش خود و خانواده ات نیست، هدفی والاتر دارد. انتخاب شدی تا جهان را بر مبنای الفبایی که خدا به تو عرضه داشت زیباتر سازی و با برداشتن غمی از چهره دیگری، زیبایی در جهان خلق کنی. حداقل به اندازه ضعیف ترین روش بهینه سازی، سعی کن مقداری Exploit هم در عملکرد خود داشته باشی تا موازنه ای باشد برای عبور از Explore محض. یادت باشد تو یک پازل از یک وعده صادق خداوند هستی تا آنچه می خواهد بر روی زمین رقم بزند. بنابرین مهم نیست کجا قرار داری، فقط نقشت را زیبا بازی کن و از او بخواه که نقش مثبتی برای تو در این صحنه کنار بگذارد. فقط پا بزن، اینکه کجا می رسی را بسپار به کسی که فرمان به دست اوست. تو را دوست دارد و به جایی می برد که تو دوست داشته باشی.

اگر روزی تنها دو انتخاب داشته باشم که اولی استنادهای علمی متعدد، H-index بالا و انبوهی از افتخارات علمی باشد و دیگری یک تیر مشقی، ترجیح می دهم تیر مشقی باشم تا از مهیب صدای گلوله، شادی را برای چند لحظه بر چهره کودکی بنشانم و به او ثابت کنم که اگر چه تنها در خرابه ای نشستی اما خداوند هیچ بنده ای را رها ننموده و در آغوش او هیچ دلهره ای به خود راه نده. پایان قصه زیباست. ای کاش، شاهد روزی باشیم که سفره ارتزاق بشر یکتا باشد وهمه بر سر خوان نعمت او نشسته باشند. در این حالت دیگر کسی برای بیشتر داشتن و برتری جستن بر سایرین تلاش نمی کند بلکه همه تلاش برای پربرکت شدن یک سفره واحد دارند.

my God, how beautiful it is—a father who holds his disabled child close so that the child can run and play with others. How beautiful is the smile of a child, and how proud the father feels to be able to nullify his child's disability. Imagine a mother who always hides her sorrow for her child, who cannot speak, and despite her exhaustion and heartbreak, lovingly smiles so that her child, by articulating unfamiliar phonemes, feels the ability to communicate.

In an article I wrote and published last year, I presented a brain-computer interface (BCI) system based on motor imagery that can be used with high accuracy to control a prosthetic limb in individuals with motor disabilities. Such systems enable a person to directly communicate with an external device using brain signals. Last week, I was drafting a paper aimed at enabling interaction between deaf individuals and their surrounding environment. Just as analyzing electroencephalogram (EEG) signals and training a model based on motor imagery can move a prosthetic limb in BCI systems, it is possible to develop a BCI system based on talking imagery—sampling brain activity related to producing phonemes—to enable a person to imagine speaking a word, which is then vocalized by a speech synthesis system. This would allow individuals with disabilities to interact easily with their environment. Furthermore, employing large language models and memory-based neural networks such as LSTM (to account for temporal dependencies between syllables) can reduce model error and generate words or sentences in an adaptive manner.

One challenge here is that, over time, a person learns from their auditory feedback, adjusting their produced sounds by comparing them with those heard from others (serving as class labels from large datasets). In other words, reinforcement learning plays a role in training, where the individual improves the accuracy of their speech model based on feedback from others’ vocalizations. This raises the question: does a person born deaf exhibit different EEG patterns when attempting to produce speech? In such cases, training based on imagery of words or concepts might generate a descriptive feature set from EEG signals that performs accurately. Perhaps this is advantageous, as even if the pronunciation of a deaf individual is incorrect (e.g., “doleste” instead of “doroste”), a model can be trained with high accuracy on data containing label noise but reliable clustering, and its performance optimized by integrating large language models (LLMs).

It is hoped that the outcome of this idea will one day wipe away the sorrow from a father’s face, and that we will experience an era in which, by harnessing AI model training capabilities, no disabled person is marginalized in society. This is the power of artificial intelligence—to alleviate human suffering and to be a manifestation of the divine knowledge bestowed upon humanity. If learning systems can perform tasks with high accuracy or predict adverse events, human distress should be minimized. This is a blessing—but why have we taken the wrong path? Why has AI become a tool for spreading injustice? How has AI become an obstacle to a mother’s wish to see her child’s beautiful face, or to a soldier who no longer has a face? What use is expertise that cannot stand against oppression or alleviate the hunger of a dying child? O God, I seek refuge in knowledge that brings no benefit.

Are we to use powerful, trained models merely to recommend one person over others on a financial platform, generating profit for some at the expense of others’ losses? When I incorporated collective benefit into the fitness function of a recommender system for route selection to reduce traffic and optimize alternative travel resources—considering total travel time for all individuals—I observed remarkable results: average vehicle speeds increased significantly, and total fuel consumption decreased, outperforming greedy methods. Therefore, there is always a win-win solution that optimizes globally—not for an individual but for all stakeholders.

Moreover, reinforcement learning teaches us that collective benefit should take precedence over individual gain, and that we live in a social environment where our peace depends on the peace and comfort of others. It teaches us that human creation is not a parametric system whose output can be fully modeled. The weight of beliefs may change over time, yet a simple event can disrupt all calculations and predictions with significant error. We believe another bias exists in the input of this neural network filled with neurons, which may determine the story’s end. Hence, we employ a mechanism called “trust in God” (Tawakkul).

Frequently, we see articles combining computer vision and Kalman filters (KF) for object tracking and motion estimation, but for what purpose and in what devices? Is the goal to secure a quiet corner in a narrow alley where a child rests in their mother’s arms, only to have that safe haven turned into ruins? Although all they possess are debris overhead and a mother who no longer speaks, the power of their Creator is such that tomorrow they may not even be able to move a finger, and despite abundant possessions, lack the ability to chew or swallow even a small bite. This child is no less precious than your own beloved. Whenever you admire your child’s beauty, their peaceful rest, or joyful laughter, remember that child was once the entire world to a father and mother.

It does not matter where you stand in this game; what matters is knowing whether you stand on the side of justice or evil, the oppressed or the oppressor. Do you need a support vector machine (SVM) classifier to ensure you do not lie near the decision boundary? I wish we could be the support vectors that create this margin. The mistake lies in trying not to separate from others in a support vector regression (SVR) and aligning our policies with others to minimize estimation error. It is regrettable that in such cases we indifferently shout, “Everyone looks out for themselves; you do the same.” For correct decision-making in uncertain environments, supervised learning is not necessary. Look at cluster centers in a temporal partition of the world—even if you do not know who is right in this fuzzy environment, observe the cluster indices. Outliers exist in every cluster and dataset, but look at the norm of the community. If no kernel can map data into a separable space, turn to your heart, for God has placed the ultimate classifier within you.

For all the days He made you beautiful and elevated you, think of giving back. Remember that the knowledge God gave you is not merely for your own livelihood or your family’s, but has a higher purpose. You were chosen to beautify the world based on the alphabet God provided you, and by removing sorrow from another’s face, to create beauty in the world. At least, like the weakest optimization method, try to balance some exploitation in your actions to complement pure exploration. Remember, you are a piece of God’s honest promise to manifest His will on earth. Therefore, it does not matter where you stand; just play your role beautifully and ask Him to assign you a positive role in this scene. Just keep moving forward and leave your destination to the One who commands. He loves you and will take you where you wish to go.

If one day I must choose between numerous scientific citations, a high H-index, and many academic honors, or a single practice bullet, I would prefer the practice bullet—to bring a moment of joy to a child’s face amid the terrifying sound of gunfire, and to prove that although you sit alone in ruins, God has never abandoned any servant, and in His embrace, no fear is allowed. The story’s end is beautiful. I hope to witness a day when humanity’s table of sustenance is unified, and all sit at the feast of His blessings. In that state, no one strives for more or to surpass others; instead, all strive to enrich the single, abundant table.