سازماندهی امور بیمه ای موسسات

بیمه مرکزی ایران در سال 1364 از تعدادی از موسسات صنعتی و تجاری کشور که جزو بیمه گذاران عمده کشور بحساب می آمدند اقدام به اخذ آمار و اطلاعاتی نمود که نتایج حاصل از آن در شماره تابستان سال 1365 فصلنامه نیز منعکس گشت. پرسش های بعمل آمده موارد مختلفی را در بر می گرفت و با توجه به ترکیب موسسات انتخاب شده پاسخ های دریافتی تا حدود زیادی می توانست گویای نحوه برخورد موسسات اقتصادی کشور با امر بیمه باشد. تعدادی از سوالات پرسشنامه ارسالی به نحوه اداره امور بیمه ای این موسسات اختصاص داشت. برای نگارش این مقاله که در طی آن ضرورت برخورد سازمان یافته تر با امور بیمه ای موسسات مورد تاکید قرار گرفته و چگونگی آن اجمالا توضیح داده می شود. نگاهی گذرا به نتایج حاصله چهره اسف انگیزی از ناآگاهی سازمانی را نسبت به نحوه و رفع نیازهای بیمه ای و بطور کلی آینده نگری در زمینه تامین های موردنیاز این موسسات را نشان می دهد. شاهد مثال این واقعیت را در ترکیب بیمه های خریداری شده می توان یافت. 58/4 درصد از کل بیمه های ابتیاع شده اختصاص به انواعی دارد که قانونا و یا نوعا خواه بعلت موهونات و یا ضرورت های بانکی و غیر و تهیه آنها اجباری است. از چهل درصد مابقی نیز بخش بزرگی به بیمه بدنه اتومبیل اختصاص دارد که عملا مالکیت آنها در روند تولید این موسسات نقش بازی نمی کند، در عین حال طبیعی است که در مضمون یک چنین بی تفاوتی نسبت به نیازهای بیمه ای موسسه، 65/9 درصد از پرسش شوندگان به هنگام تمدید بیمه نامه های خود اصولا نیازی به بازنگری در بیمه نامه های قبلی خود ندیده و یا در غیر اینصورت این امر را محدود به چانه زدن در زمینه نرخ های بیمه خود می بینند.