از متن تا اجرا:نگاهی به شیوه های مدرن تفسیر و اجرای نمایشنامه ها

این مقاله به بررسی عقاید و عملکرد برخی از کارگردانان و نویسندگان درباره درجات وفاداری به متن و یا ساختارشکنی ٬وارونهسازی ٬ و استفاده از متن به عنوان پیش متنی برای ارایه دغدغه های هنری اجراکنندگان میپردازد. میزان وابستگی تیاتر به متن و نویسنده این پرسش را برانگیخته است که آیا کارگردان را باید خالق اثر دانست یا تحقق بخش آن. این مقاله نشان می دهد که صاحبنظران تیاتر مدرن رابطه بین متن نوشته شده و اثر تیاتر اجرا شده را به صورتهای مختلفی تفسیر کرده اند. درحالیکه برخی کارگردانان کار خود را خدمت به نویسندگان دانسته اند و رضایت آنان را در اولویت قرار داده اند ٬ برخی دیگر خود را خالق اثر دانسته و متن را تنها یکی از عناصر قابل حذف تیاتر میدانند. کنستانتین استنیسلاوسکی ٬ جرزی گروتوسکی ٬ وزولد میرهولد ٬ ایلیا کازان ٬ و گروه ووستر ازجمله مشاهیری هستند که نظرات آنها در این مقاله به اختصار بررسی میشود. آنچه در این بررسی مشخص خواهد شد کمرنگ شدن نقش نویسنده به عنوان تنها خالق اثر و پیشروی تیاتر به سوی ابداعات ٬ تنوع در فرم ٬ و کار گروهی است. در پایان این مقاله ابداع در ارایه متن نه به معنای مرگ نویسنده بلکه نوعی ادامه دادن به متن و جان دوباره بخشیدن به ابعاد مختلف آن در نظر گرفته میشود.

کلیدواژه ها:

تیاتر ، کارگردان ، نویسنده ، متن