اثربخشی طرحواره درمانی بر رضایتمندی زناشویی زنان متاھل دارای تعارضات زناشویی

ھدف از این پژوھش تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر رضایتمندی زناشویی زنان متاھل دارای تعارضات زناشویی بود. روش پژوھش از نوع نیمه آزمایشی و از طرح پیش آزمون پس آزمون ھمراه با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوھش حاضر شامل تمامی زنان متاھل دارای تعارضات شهر تهران در سال 1397 بود. روش نمونه گیری بصورت در دسترس بود و با استفاده از این روش از بین جامعه آماری تعداد 30 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) گمارده شد. سپس گروه آزمایش ده جلسه 90 دقیقه ای آموزش طرحواره درمانی دریافت کردند و گروه کنترل برنامه عادی روزانه خود را گذراند. داده ھا با استفاده از پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ جمع آوری شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد طرحواره درمانی موجب افزایش رضایتمندی زناشویی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. بر این اساس می توان نتیجه گرفت از طرحواره درمانی می توان در جهت ارتقاء رضایتمندی زناشویی زنان متاھل دارای تعارضات زناشویی بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، رضایتمندی زناشویی ، تعارضات زناشویی.