اثر بخشی بازی درمانی گروھی با رویکرد شناختی رفتاری بر پرخاشگری کودکان طیف اتیسم

ھدف از انجام این پژوھش بررسی اثربخشی بازی درمانی گروھی با رویکرد شناختی رفتاری بر پرخاشگری کودکان طیف اتیسم بود. روش پژوھش حاضر نیمه آزمایشی( پیش آزمون- پس آزمون) با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری این پژوھش شامل کودکان طیف اتیسم در شهر زاھدان بودند. بدین منظور 30 کودک دارای اختلال پرخاشگری، با استفاده ازمشکلات رفتاری کودک(فرم والدین ) شناسایی و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای دھی شدند. آزمودنیھا در دو گروه قبل از مداخله و در پایان مداخله مورد آزمون قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این پژوھش، آزمون )CBCL فرم والد) بوده است. گروه آزمایش تحت بازی درمانی گروھی در 8 جلسه با مدت زمان 60 دقیقه بصورت یک جلسه در ھفته قرار گرفتند. ولی در مورد گروه کنترل، ھیچ آموزشی در طول دوره تا زمان گرفتن پس آزمون صورت نگرفت. پس از مداخله آزمایشی از ھر دو گروه پس آزمون گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل دادهھا از تحلیل کواریانس استفاده شد. یافتهھا نشان داد که میانگین نمرات پرخاشگری در گروه آموزش بازی درمانی شناختی رفتاری در مرحلھ پس آزمون نسبت بھ پیش آزمون نیز کاھش معنی داری یافتھ است. بنابراین بازی درمانی گروھی بارویکرد شناختی رفتاری بر پرخاشگری کودکان طیف اتیسم تاثیردارد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، رویکرد شناختی-رفتاری ، پرخاشگری ، کودکان طیف اتیسم.