سکونتگاه های نابسامان و راهبردهای بازآفرینی آن با تاکید بر بافت فرسوده شهری

بافتهای ناکارآمد شهری پهنه هایی از شهر هستندکه درمقایسه باسایر پهنه های شهر از جریان توسعه عقب افتاده، از چرخه تکاملی حیات جدا گشته و به کانون مشکلات و نارساییها درآمده اند. با این وجود این بافتها درصد بالایی از جمعیت شهری را در خود جای داده و در عین حال از ظرفیتها و قابلیتهای نهفته بسیاری برای توسعه های آتی درون شهری برخوردار هستند. در سال های اخیر با تلاش برای نوسازی بافتهای فرسوده با استفاده از رویکردها و سیاستهای گوناگون از جمله رویکرد بازآفرینی شهری، که به دنبال ایجاد محیطی پایدار با مشارکت ساکنین بافت فرسوده و بررسی ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی می باشد، روبرو بوده است. بافت قدیمی و مرکزی شهرها که شالوده مدنی و تشکیلاتی خود را تا شروع شهرسازی دوره جدید(معاصر) حفظ کرده بود، با شروع فعالیت های جدید متحول شده و تغییر شکل در نقش ظاهری و درونی آنها به شدت الزامی است. تاکنون برنامه ای متعددی برای بهسازی بافت فرسوده شهرها مورد استفاده قرار گرفته است که نقاط قوت و ضعفی داشته اند. بازآفرینی از جمله دستاوردهای نوین و کامل برنامه های شهرسازی در خصوص بافت های فرسوده می باشد. فازآفرینی به معنی تجدید حیات بافت در همه ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی می باشد که با تکیه بر مشارکت مردمی این امر حاصل می شود. بر همین اساس هدف اصلی پژوهش حاضر سکونتگاه های نابسامان و راهبردهای بازآفرینی آن با تاکید بر بافت فرسوده شهری با روش تحلیلی می باشد. نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان می دهد که بین متغیرهای اجتماعی، فضایی و میزان مشارکت موثر مردم در طرح های بازآفرینی بافت های فرسوده شهری رابطه معنی داری وجود دارد. همچنین در وهله اول از لحاظ اقتصادی و در مرحله بعد از لحاظ ابعاد اجتماعی و زیست محیطی ناپایدار می باشد. ناپایداری ابعاد اقتصادی بافت هست که منجر به ناپایداری دیگر ابعاد بافت گردیده و در نهایت نمود خود را به صورت ناپایداری کالبدی نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

سکونتگاه های نابسامان ، بازآفرینی ، بافت فرسوده شهری