جایگاه قرآنی ابراهیم خلیل(ع) در مثنوی مولوی
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 477
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICMHSR05_024
تاریخ نمایه سازی: 19 آبان 1398
چکیده مقاله:
زبان و ادبیات فارسی، در طی ادوار مختلف، برای کمال خویش ازعناصر گوناگونی بهره برده است. به گونه ای که ادبیات را نمی توان از تاریخ، فلسفه، عرفان، نجوم، طب و ... متمایز کرد. آن چه که بیش از سایر عناصر به شعر فارسی رونق داده التجا به قرآن به ویژه داستان زندگی انبیا الهی است. در میان شاعران، مولای بیش از همه به شیوه ی حکایت و تمثیل، پند و پیام خویش را با کمک اشاره به زندگی قرآنی پیامبران بیان می کند از 27 پیامبری که نام شان در قرآن مذکور است تنها 4 نفر در مثنوی مولوی نیامده قریب با اتفاق آن چه در قرآن درباره ی زندگی پیامبران در قرآن آمده مولوی در کتاب مثنوی بدان اشاره کرده حتی گاهی به بیان جزئیاتی پرداخته که بسیاری از کتب تفاسیر و تاریخ از آن غافل بوده اند. این مقاله به شیوه ی توصیفی تحلیل، سیر داستان قرآنی زندگی حضرت ابراهیم را در اندیشه مولانا دنبال کرده در بررسی زندگی قرآنی این پیامبر، موضوعات جزیی که مولوی بدان اشاره کرده به صورت مجزا مطرح ساخته است.
نویسندگان
طالب حاجی
دانشجوی کارشناسی ارشد علوم تربیتی دانشگاه پیام نور
فاطمه جمشیدزاده
دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی دانشگاه باختر ایلام