بررسی علل باکتریایی عفونت های مزمن گوش میانی و حساسیت آنتی بیوتیکی آن ها در مراجعین به درمانگاه تخصصی گوش و حلق و بینی بیمارستان متینی کاشان در 81-1380

سابقه وهدف: با توجه به شیوع عفونت گوش میانی، وجود گزارش های متفاوت از عوامل مولد و مقاومت دارویی، و عدم اطلاع دقیق از نوع جرم، میزان حساسیت و مقاومت آنتی بیوتیکی عوامل عفونت گوش میانی در منطقه، این تحقیق به منظور تعیین علل باکتریایی و حساسیت آنتی بیوتیکی آن ها در بیماران مراجعه کننده بیمارستان متینی کاشان در سال 81-1380 انجام گرفت. مواد وروش ها: پژوهش حاضر به روش توصیفی بر روی 50 بیمار مبتلا به عفونت مزمن گوش میانی انجام گرفت. پس از تایید عفونت توسط متخصص گوش و حلق و بینی، نمونه های جمع آوری شده از کانال خارجی گوش در محیط های اختصاصی (ایوزین متیلن بلو، بلادآگار و تیوگلی کولات) کشت داده شده و نوع باکتری طبق روش استاندارد تعیین گردید. سپس تست حساسیت آنتی بیوتیکی با روش انتشار دیسک انجام و با آمار توصیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های تحقیق: میزان عفونت در 50 بیمار مورد بررسی، 56 درصد برآورد گردید. شیوع سنی بیماران مبتلا در هر دو جنس بین 25 تا 34 سال مشخص شد. پسودوموناس آیروژینوزا به عنوان شایع ترین جرم به میزان 22 درصد شناخته شد که بیشترین حساسیت را به ترتیب به آمیکاسین، جنتامایسین و سیپروفلوکساسین نشان داد. دومین جرم شایع، استافیلوکوکوس اوریوس به میزان 20 درصد تعیین گردید که بیشترین حساسیت را به وانکومایسین داشت. نتیجه گیری و توصیه ها: پسودوموناس آیروژینوزا همواره به عنوان یک پاتوژن مهم و بالقوه در التهاب مزمن گوش میانی مطرح است و در بین آنتی بیوتیک های رایج، جنتامایسین و سیپروفلوکساسین داروهایی موثر و کارآمد در این خصوص می باشند.

کلیدواژه ها:

عفونت گوش میانی ، علل باکتریایی ، حساسیت آنتی بیوتیکی