نقش برنامه ریزی کالبدی معماری در طراحی زیرساخت ها در رسیدن به سطح کیفیت زندگی مطلوب در محلات محروم شهری

علم معماری هم مانند هر علم دیگری در پی یافتن نوعی سازماندهی است که شرایط مطلوب زندگی را برای اجتماع فراهم کند که بهبود وضعیت مناطق محروم هم از این شرایط مستثنی نیست. عدالت اجتماعی را در یک جمله می توان تخصیص منابع اضافی برای جبران مشکلات اجتماعی و طبیعی یک منطقه تعریف کرد که در آن توزیع منابع در مناطق بر اساس نیاز و قرار دادن تسهیلات در اختیار مناطق بر مبنای استحقاق و در نظر گرفتن منفعت عمومی برای رفع مشکلات محیطی انجام می پذیرد. پدیده مهاجرت که امروز نیز به طور وضوح در تمام مناطق محروم مشاهده می گردد و بخش عظیمی از آن را نیروی جوان و خلاق این مناطق را در بر می گیرد، بیشک دستاورد عدم توزیع یکسان و نابرابری در فرصت هاست. این در حالیست که توزیع عادلانه امکانات علاوه بر کاهش روند مهاجرت، درقالب رویکردی عدالت محور با سرعت بیشتر و برنامه ریزی منسجم تر با نیت تولید ثروت در مناطق محروم ، فرایندی است که می تواند به تعالی و رشد جامعه کمک شایانی نماید. حال آن که معماری نیز به سهم خود معتقد است یکی از کارهایی که می توان با آن به کیفیت زندگی این مناطق کمک کرد طراحی زیرساخت های شهری با کمک برنامه ریزی های متناسب با نیازهای جمعیتی و تخصیص منابع بر اساس ارزشیابی و عدالت به فراخور نیاز هر منطقه ضمن زدودن محرومیت ها می توان به آمایش سرزمینی و توسعه ای همه جانبه و پایدار دست یافت.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، معماری ، محرومیت ، عدالت اجتماعی ، کیفیت زندگی .