تاثیر مفهوم آموزش بر معماری مدرسه خیرآباد در عهد صفوی (قلعه مدرسه بهبهان)

از ضروریات حیات انسان، تغییر است و تنها راه دستیابی به آن، آموزش است. تغییر با استفاده از آموزش جامع و همگانی، از شاخصه های جامعه ایران در عصر صفوی بود. در این راستا مدارس به عنوان مهمترین مراکز آموزشی در خدمت مذهب تشیع و یکی از مهمترین ابنیه معماری در این عصر مبدل شدند. در این بین، مفهوم آموزش و رویکردهای آموزشی در مدارس هر دوره، به علت جایگاه و نگرش حکومتها نسبت به آن، رویکرد متفاوتی از ادوار پیش از خود داشته است. لذا از آنجا که هر رویکرد، به نظام آموزشی و فضاهای متناسب که چیدمان و ارتباطات مشخصی دارند، نیاز دارد؛ هدف اصلی پژوهش برآنست تا به روش آموزشی و عناصر کالبدی مدارس علوم دینی در عصر صفوی دست یابد. لذا این پژوهش با توجه به شکوفایی و گسترش مدارس علوم دینی در عهد صفوی سعی بر آن دارد تا با ترکیبی از روشهای تفسیری-تاریخی و با تکیه بر مطالعات کتابخانهای و بررسی میدانی، به شناخت مفهوم آموزش در دوره ی صفوی پرداخته و چگونگی تاثیر آن بر معماری مدارس این دوره را مورد بررسی و تحلیل قراردهد. در این راستا مدرسه خیرآباد بهبهان به عنوان نمونه انتخاب شده و از لحاظ ویژگیهای کلی بنا مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفته است.یافته های تحقیق، حاکی از آنست که مفهوم آموزش و شیوه های آموزشی در عهد صفوی، تغییراتی زیادی با ادوار پیش از خود داشته و از طرفی آموزش به صورت فراگیر توسط مردم مورد استفاده قرار گرفته است. این تغییرات در مفهوم آموزش باعث به وجود آمدن تغییراتی در نظام آموزشی و معماری مدارس شده است؛ که میتوان به گسترش ابعاد مدارس، افزایش تعداد و کیفیت حجره ها و م8درسها، توجه به حیاط مدارس به عنوان عنصر حیات بخش مدارس و تغییر در دستگاه ورودی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

مفهوم آموزش ، صفویه ، مدرسه خیرآباد ، معماری ، بهبهان.