مدارا در قرآن و سیره معصومان(علیهم السلام)

مدارا یکی از صفات برجسته انسانی است. که خداوند این ویژگی را در قرآن به عنوان نعمت و رحمت الهی قلمداد فرمود . مدارا به عنوان یک فضیلت والای اخلاقی که دارای اثری به سزا در حوزه ی اخلاق فردی و اجتماعی است از اصولی است که در بهبود و رشد روابط انسان با دیگران، تاثیر شگرفی و رعایت آن برای ارامش عمومی جامعه ضروری است.این خصلت بسیاری از فضیلت ها را در درون خود جای داده است از قبیل فروتنی ، انسان دوستی ، بردباری و خویشتن داری ، فرو بردن خشم ، دوری از کینه توزی ، دوری از خشونت و سخت گیری ، ترک ستیزه جویی ، پرهیز از دشنام گویی ، آسان گیری و بالاخره مقابله به نیکی در مقابل بدیها ، مدارا به معنای ملاطفت و نرمی و ملایمت و در لغت به معنی پرهیز از درگیری با کسی به خاطر شر او.این فضیلت اخلاقی از جمله صفاتی است که آدمی را در دنیا و آخرت به مراتب بلند و درجات ارجمند می رساند.مدارا نقش بسیار سازندهای در زندگی خانوادگی و اجتماعی انسان دارد. زندگی پر از ناگواریهایی است که انسان با آن رو برو میشود. اگر انسان بنا را بر مدارا کردن با مردم نگذارد و در مشکلات و ناهمواریها، با دیگران به تندی و خشونت رفتار کند، هم به اعتبار اجتماعی و هم به سلامت دینی و اخلاقی خود لطمه خواهد زد. در تبار شناسی به حیطه های مختلف مدارا دست می یابیم . در این مقاله از روش کتابخانه ای بهره برده شده است و در نتیجه به بررسی مدارای اجتماعی در قرآن و سیره معصومین(علیهم السلام) پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

قرآن ، پیامبر(ص) ، امام علی(ع) ، سیره معصومین(علیهم السلام) ، مدارای اجتماعی.