استنتاج های نادرست هنگام استفاده از باقیمانده ها به عنوان متغیر وابسته

ما یک روش معمول در تحقیقات تجربی حسابداری و مالی که در آن محققان از حداقل مربعات معمولی برای تجزیه ی یک متغیر وابسته به اجزای پیش بینی شده و باقی مانده ان استفاده می کنند را تجزیه و تحلیل می کنیم و از باقیمانده به عنوان متغیر وابسته در رگرسیون دوم استفاده می کنیم. این روش دو مرحله ای برای بررسی عوامل تعیین کننده ی ساختارها مانند تعهدات اختیاری، مدیریت فعالیت های واقعی، تفاوت های اختیاری مالیاتی و سرمایه گذاری غیر عادی استفاده می شود. ما نشان می دهیم که اجرای معمول این روش، ضرایب بایاس شده و خطاهای استاندارد ی را ایجاد می کند که می تواند منجر به ا ستنتاج های نادر ست، با هر دو خطا نوع I و نوع II شود. علاوه بر این، ما نشان می دهیم که میزان بایاس در ضرایب و خطاهای استاندارد، تابعی از همبستگی بین رگرسیون کننده های مدل است. ما شدت بالقوه ی بایاس در تحقیقات حسابداری را در چهار نوع تنظیمات معمول ا ستفاده می کنیم. نتایج نشان دهنده بایاس قابل توجه در بسیاری از این تنظیمات است. ما راه حلی برای جلوگیری از بایاس ارائه می دهیم.

کلیدواژه ها:

دو مرحله ای ، باقیمانده ، بایاس ضریب ، تعهدی های اختیاری ، مدیریت واقعی سود