تطبیق و تحلیل بازنویسی کودکانه رستم و سهراب با متن اصلی

ادبیات کودک موظف است هر گونه ادبی را ساختاری کودکانه ببخشد تا مخاطبش لذتی معنادار و مانوس را دریافت کند. یکی از شیوه های نویسندگی برای کودکان، بازنویسی مآثر گذشتگان است. این نوع نوشتن در هویت بخشی و ایجاد خودپنداری مخاطب نقش عمده ای دارد. درونمایه آثار کودک و نوجوان میبایست با عواطف و تجربه های آنها از حیث روانشناسی و جامعه شناختی تناسب داشته باشد. بازنویسی ها نیز به علت داشتن چنین مخاطب خاصی لازم است به جوهر ادبی و ارزش هنری، مجهز باشد. از حیث ادبی؛ آشنایی نویسنده با عناصر داستان نویسی و نقد این عناصر از جزئیات گرفته تا کلیات، حائز اهمیت است. آشنایی با سطوح داستانی شامل زبانی، محتوایی، بلاغی، هنری و دستوری نیز جایگاهی برای دست به قلم شدن است. در این پژوهش با استفاده از روش تحلیل محتوای کمی و کیفی به یکی از بازنویسی های کودکانه داستان رستم و سهراب پرداخته ایم. نتایج نشان دهنده آن است که بازنویسی این داستان از شاهنامه فردوسی، منطبق بر ویژگی های بازنویسی، قاعدهمند نبوده و مضامین کلیدی داستان، توسط بازنویسنده لحاظ نشده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات کودک ، بازنویسی ، تطبیق ، داستان رستم و سهراب.