بررسی جایگاه آنتی بیوتیک های موضعی در درمان سوختگی: یک مقاله مروری

مقدمه: سوختگی آسیب بافتی ناشی از گرما، برق، نور خورشید، مواد شیمیایی می باشد. برای کنترل عفونت زخم سوختگی از آنتی بیوتیک در کنار سایر درمان ها استفاده می شود. هدف از انجام این مطالعه بررسی جایگاه آنتی بیوتیک موضعی در درمان سوختگی است. روش جستجو: این مقاله از نوع مروری بوده و با استفاده از منابع معتبر اینترنتی (PubMed, ISI WEB of Science CINAHL, Proust) در سال 1397 تهیه شده است. یافته ها: امروزه از پمادهای آنتی باکتریال موضعی (باسیتراسین، نیتروفورانتوئین، پلی بترسین، نوروفلکسین، تتراسایکلین، موپیروسین)، یا کرم های ضد میکروبی موضعی (سیلور سولفادیازین، مافناید، سولفامایلون) به طور گسترده، برای پیشگیری و درمان عفونت زخم سوختگی استفاده می شود. برای پیشگیری از عفونت گرافت پوست سوختگی نیز، از سیلور سولفادیازین نقره، موپیروسین و نیتروفورانتوئین در محل گیرنده و دهنده پیوند استفاده می شود که سیلور سولفادیازین دارای اثرات بیشتری است و در سوختگی های درجه دو و سه به طور گسترده استفاده می شود. هریک از آنتی بیوتیک های ذکر شده دارای مزایا و معایبی هستند، از جمله مهمترین مزایای آنها می توان به فعالیت آنتی میکروبی وسیع، کاهش میزان عفونت زخم، کاهش میزان مرگ ناشی از سوختگی اشاره کرد. از معایب آنها نیز می توان بروز مقاومت آنتی بیوتیکی وسیع، دسترسی دشوار، هزینه های بالا، چسبیدن به سطح زخم و تاثیر توکسیک بر بازسازی کراتینوسیت ها را نام برد. امروزه سازمان بهداشت جهانی، به دنبال استفاده بیش از حد از آنتی بیوتیک ها در درمان سوختگی، مقاومت آنتی بیوتیکی در سوختگی را به عنوان یک چالش بزرگ درمانی معرفی نموده است و اعلام کرده است که در بیماران با آسیب پوستی سوختگی، ابتدا عمق و درصد سوختگی، کشت و بیوپسی از زخم و تهیه آنتی بیوگرام باید انجام گیرد، سپس آنتی بیوتیک های اختصاصی تجویز شود. بحث و نتیجه گیری: با توجه به اینکه آنتی بیوتیک های موضعی پرکاربردترین داروهای مورد استفاده در درمان سوختگی هستند. لذا با توجه به چالش مقاومت دارویی پس از تعیین عمق و درصد سوختگی، کشت و بیوپسی از زخم و تهیه آنتی بیوگرام، در صورت وجود شواهد دال بر وجود عفونت آنتی بیوتیک های اختصاصی استفاده گردد.