مروری روانشناختی بر دوران سالمندی

اهمیت دوران سالمندی از جوانب مختلفی مانند ابعاد فردی، خانوادگی و اجتماعی کمتر از هر موضوع دیگری مورد مطالعه قرار گرفته است. در عالم روانشناسی نیز، از روانشناسی کودکی و نوجوانی سخن بسیار به میان آمده، لیکن از روانشناسی سالمندی کمتر سخن گفته شده است. دوران پیری سرنوشتی است که برای هر فردی، اعم از کارگر، کارمند، معلم، پزشک، زن و مرد پدید خواهد آمد؛ از این رو، سالمندی پدیده ای نیست که بتوان از کنار آن به راحتی رد شد و به مطالعه همه جانبه آن نپرداخت. پیری روندی انکارناپذیر است اما سرعت آن در افراد می تواند متفاوت باشد. این دوران با کاهش قوای روانی و جسمی همراه است که در اثر گذشت زمان روی می دهد و روندی تدریجی دارد. افراد سالمند قابلیت های تجدید قوای محدودی دارند و بیش از دیگر بزرگسالان در معرض بیماری های جسمانی و حتی روان شناختی هستند. تعریف پیری در کشورهای مختلف با توجه به شرایط فرهنگی و اجتماعی متفاوت است، به همین علت دستیابی به تعریفی دقیق و جامع کمی دشوار به نظر می رسد. هدف از نگارش این مقاله نیز، مروری بر نظریات مختلف روانشناختی و بررسی ابعاد مختلف رشدی در سالمندان می باشد که امید است در جهت افزایش آگاهی و تاکید بر اهمیت این دوره از زندگی و همچنین جلب حمایت های مختلف موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

روانشناسی سالمندی ، دوران سالخوردگی ، کهولت سن