نقش استراتژیک خوشنامی سازمان بر عملکردسازمانی کارکنان ادارات ورزش و جوانان غرب ایران

امروزه وظایفی که سازمانها در قبال جامعه دارند فراتر از قلمروهای صرفا اقتصادی است که سازمان ها به طور سنتی با آنها درارتباط هستند. وقتی زمینه ای را در نظر می گیریم که به طور خاص اقتصادی نیست، کسب و کار ها با مجموعه ای از حقوق ومسئولیت های مرتبط با جامعه ای که آنها را در بر گرفته است، روبرو می شوند که به آنها اجازه نمی دهد تا تنها بر روی مدیریتاقتصادی به منظور دستیابی به اهداف خود تمرکز نمایند (نوروزی، دانایی فرد، فانی و حسن زاده، 1393 ). هم چنین در پنجاهسال گذشته، پژوهشگران حیطه روانشناسی سازمانی و مدیریت، از روابط درون سازمان به عنوان راهی برای تعالی سازمان و از میان برداشتن موانع و رفع چالش ها یاد کرده اند و راه های تعالی سازمان از طریق کارکنان، فراتر از روابط رسمی، مورد تاکیدروانشناسان سازمانی قرار گرفته است (قبادی، غلامی و رستگار، 1396 ). چنان که فروپاشی های مالی و اخالقی در سال های اخیر برخی سازمان های معروف در سراسر دنیا، توجه محققان را به سمت مطالعه در زمینه فضایل و ارزش های اخلاقی سوق داده است. سازمان ها در این میان در شرایطی قرار گرفته اند که برای حفظ وجهه خود باید بار دیگر کارهای درست و نادرست را تعریف کنند (شکاری، 2014). در این میان با توجه به اهمیت و جایگاه ورزش و مسائل اجتماعی در جامعه، وزارت ورزش و جوانان به مثابهمتولی امر ورزش نقش اصلی را در توسعه، ترویج و رشد ورزش در بعد همگانی و قهرمانی به عهده دارد و لازمه رسیدن به اهدافذکر شده این است که سازمان های ورزشی دارای عملکردی موثر بوده تا بتوانند سیستم ورزشی کشور را به طور موفقیت آمیزیمدیریت کنند (غفرانی، 1393 ).