ثبت علامت تجاری و حق استفاده ی انحصاری (با نگرشی تطبیقی)

ماده ی 31 قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علایم تجاری مقرر می دارد: حق استفاده انحصاری ازیک علامت به کسی اختصاص دارد که آن علامت را طبق مقررات این قانون به ثبت رسانده باشد . توجه بهاین ماده نشانگر این است که، اولا: ثبت کردن علامت موجب ایجاد حقی برای متقاضی یا ثبت کننده آن میباشد، از این حق، به حق مالکیت علامت تجاری یاد می شود. ثانیا: ثبت علامت تجاری علاوه بر اینکه منشاایجاد حق استعمال انحصاری مالک آن می گردد بلکه مشار الیه می تواند از منافع علامت مزبور نیز استفادهنماید؛ بدین نحو که طی قراردادی آن را انتقال دهد یا اجازه استفاده از آن را به اشخاص دیگری بدهد.همچنین، مانع استفاده دیگران از علامت خود گردد. ثالثا: با ملحوظ نظر قراردادن این امر که ثبت کننده،صاحب حق مالکیت نسبت به علامت تجاری است و این امر که هر صاحب حقی می تواند از حق خودانصراف دهد یا از مالکیت خود اعراض نماید، بنابراین حق مالکیت ناشی از ثبت علامت تجاری قابل اعراضمی باشد. لذا با این مقدمه هدف از طرح این پژوهش آشکار می گردد؛ این مباحث در دو بخش کلی اریه میشوند، در قسمت نخست از ثبت علامت تجاری و روند آن بحث می شود و در بخش دوم، آثار حقوقیناشی از ثبت علامت مورد توجه قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

علامت تجاری ، ثبت علامت ، حق استفاده انحصاری