بررسی تاثیر میزان میکروسیلیس بر افزایش دوام بتن در سواحل استان هرمزگان و تعیین محدوده مناسب جهت ساخت نمونه های آزمایشگاهی طرح اختلاط
محل انتشار: بیستمین همایش صنایع دریایی
سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 497
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NSMI20_169
تاریخ نمایه سازی: 6 بهمن 1397
چکیده مقاله:
دوام بتن عبارت است از توانایی بتن جهت مقاومت در برابر عوامل خارجی یا داخلی ناشی از شرایط محیطی خورنده که سبب تخریب بتن می شود، بطوری که نهایتا آثار نامطلوبی بر عملکرد بتن از نظر طراحی و فنی رخ ندهد. نفوذ یون کلر و حمله سولفات ها در بتن سازه های اجرا شده حاشیه خلیج فارس، به عنوان عامل شیمیایی تاثیرگذار در کاهش دوام بتن می باشد. یکی از راه های مقابله با عوامل خارجی شیمیایی و کاهنده پایایی بتن، تقلیل نفوذپذیری بتن می باشد. افزودن میکروسیلیس (دوده سیلیسی) سبب پر شدن منافذ خالی بتن شده و نفوذپذیری در بتن را کاهش می دهد. در این مقاله ضمن بررسی تاثیر میزان میکروسیلیس بر پارامترهای نفوذپذیری بتن (جذب آب نیم ساعته، عمق نفوذ آب و نفوذ یون کلر ) در سواحل استان هرمزگان و با توجه به لزوم تولید و انجام آزمایش های پایایی بر نمونه های متعدد جهت تعیین طرح اختلاط بتن و در راستای کاهش زمان و هزینه آزمایش های مذکور سعی شده که محدوده مناسبی از میزان میکروسیلیس مصرفی در بتن سیستم های سازه ای مجاور دریا ( در شرایط محیطی خیلی شدید و فوق العاده شدید [5] ) تعیین گردد. در این تحقیق نشان داده می شود که میزان مناسب میکروسیلیس به منظور افزایش دوام بتن بین 7/5 تا 9 درصد وزن سیمان می باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
رضا طیبی
کارشناس ارشد عمران سازه های دریایی، مدیر گروه دریایی شرکت مهندسین مشاور هندسه پارس
سیاوش محمدی
کارشناس ارشد عمران آب، مدیر پروژه شرکت مهندسین مشاور هندسه پارس