شگردهای زبانی و محتوایی عرفان در شعر شهریار

عرفان از مباحث مهم و از اصولی است که نمود آن از شعر سنایی آغاز شد و شاعران دیگری نظیر مولوی، عطار و حافظ ادامه دهنده راه او شدند. این تفکر به مرور به شاعران معاصر راه یافت وآثار آنان را تحت تاثیر قرار داد. شهریار از اینگونه شاعران است که عرفان در آثارش تجلی خاصی پیدا کرده است. از نظر شهریار شگردهایی برای وصول به عرفان و معرفت وجود دارد که با استفاده از آنها میتوان به ذات حق دست یافت. وی با استفاده از نمادهای معنوی و استفاده از مضامینی نظیر قضا و قدر، جبر و اختیار و بهره گیری از نمادهای مادی در کنار مسایلی نظیر شخصیتهای عرفانی و نمادین در این حوزه، شگردهایی وصول به عرفان و معرفت را برای مخاطبان بازگو میکند؛ وی ضمن استفاده از مضامین قلندرانه که زیرمجموعه افکار عرفانی و شامل مبانی باده پرستی و نیک گویی از خرابات و رندان است، شگردهای زبانی وصول به حق را بیشتر برای مخاطبان به تصویر میکشد و با استفاده از مراحل سیر و سلوک و بهره بردن از مراحل کمال، گریزی بر مراحل هفتگانه وادی های عرفان در اندیشه عطار میزند که با این عمل، وصول به عرفان را با استفاده از شواهد ابیات با کمک شگردهای زبانی محقق میسازد. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی و کتابخانه ای انجام شده است که پژوهشگر ضمن شناسایی شگردهای رسیدن عرفان از نظر شهریار، آنها را برای مخاطبان شرح و تفسیر نموده است.

کلیدواژه ها:

شهریار ، عرفان ، معرفت ، شعر معاصر ، شگردهای زبانی