بررسی عوامل باکتریال کونژکتیویت در نوزادان تازه متولد شده

سابقه و هدف: در این تحقیق مروری هدف بررسی عوامل باکتریال کونژنکتویت نوزادان تازه متولد شده و الگوی مقاومت و حساسیت آنتیبیوتیکی آنها و همچنین شیوه پیشگیری از آن بود. مواد و روش ها: در این پژوهش به دلیل اهمیت بالای موضوع با بهره گیری از کتاب باکتری شناسی بالینی ماهون و همچنین با جستجو در منابع اینترنتی pubmed ، magiran، SID و با استفاده از موتور جستجوگرGoogle scholarبا استفاده از کلیدواژگان عوامل باکتریال، کونژنکتویت و نوزادان، به 17 مقاله دسترسی یافته و از داده های 11 مورد آنها بهره گیری شد. یافته ها: براساس مطالعه پیمانه طاهری (و همکاران) روی 44 مورد، شایع ترین باکتری های کونژنکتویت به ترتیب استافیلوکوکاوریوس(46/1%)، استرپتوکوک(23%)، پسودوموناس(15/3%) و اشرشیاکلی(11/5%) بودند. بیشترین مقاومت آنتیبیوتیکی به ترتیب مربوط به آمپیسیلین، پنیسیلین و سفتازیدیم(100%) و بیشترین حساسیت نسبت به ونکومایسین(100%) می باشد. طبق مطالعه پروین امامی (و همکاران) روی 200 نمونه و حسین کلانتر (و همکاران) با 110 نمونه، پماد اریترومایسین و پماد تتراسایکلین تاثیر قابل توجهی در پیشگیری از بروز کونژنکتویت ندارند و همچنین در بررسی غلام عباس موسوی ( و همکاران) روی 300 نوزاد، بتادین 1% تاثیر مطلوبی در جلوگیری از کونژنکتویت نوزادان از خود نشان داد. نتیجه گیری: به علت عملکرد مطلوب محلول بتادین 1% در برابر باکتری استافیلوکوک اوریوس و دیگر باکتری های ذکرشده در مقایسه با پمادهای اریترومایسین و تتراسایکلین، استفاده از بتادین 1% به جای آنتی بیوتیک ها توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

عوامل باکتریال ، کونژنکتویت ، نوزادان