اپیدمیولوژی لپتوسپیروزیس در مناطق شمالی ایران

مقدمه: لپتوسپیروزیس از جمله بیماری های نوپدید مشترک بین انسان و حیوان می باشد که در سال های اخیر مشکلات زیادی را برای قشر مولد جامعه در حاشیه دریای خزر به وجود آورده است. این بیماری طیف گسترده ای از پستاندارن از جمله انسان و حیوانات اهلی را مبتلا می کند و به دلیل شرایط اکولوژیک مناسب موجود در حاشیه دریای خزر، در این ناحیه از ایران شایع و آندمیک است. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی اپیدمیولوژی لپتوسپیروزیس در مناطق شمالی ایران انجام گردید. روش کار: در این مطالعه مروری سیستماتیک از طریق جست وجو در پایگاه های اطلاعاتی ( SID ) ، (Pubmed ) و موتور جستجوگر ( Google scholar) و با بهره بردن از واژه های کلیدی لپتوسپیروز، اپیدمیولوژی، الیزا، میکرو آگلوتیناسیون و ایران به مقالات دسترسی حاصل شد. 17 مقاله که دسترسی به متن کامل آنها میسر بود از سال 2000 تا 2016 مورد مطالعه قرار گرفت که از 13 مقاله در میان آنها در این مقاله مروری بهره کامل گرفته شد. یافته ها: بر اساس بررسی ها شیوع کلی آلودگی در مجموع 41.7 % بود. 63 % افراد مبتلا مرد و 37 % زن بودند. از لحاظ محل سکونت 87.4 % ساکن روستا و 12.6 % ساکن شهر بودند. 94 % افراد سابقه کار در مزرعه، 73.4 % سابقه تماس با آب آلوده راکد و 26.2 % سابقه تماس با حیوانات اهلی را داشتند. شایعترین زمان شیوع لپتوسپیروز در شهریور ماه بود و شایع ترین گروه سنی درگیر در محدوده 50-30 سال قرار داشت. بین ابتلاء به بیماری و سن و جنس ارتباط معنی داری وجود داشت به طوری که با افزایش سن، احتمال ابتلاء به بیماری افزایش می یافت و در آقایان بیشتر از خانم ها بود. شایعترین سویه های جدا شده نیز عبارت بودند از: لپتوسپیرا اینتروهموراژیا و لپتوسپیرا-ایکتر. نتیجه گیری: مناطق شمالی ایران به دلیل آب و هوای ملایم و محیط مرطوب در اکثر ایام سال، محیطی مناسب برای بقاء لپتوسپیرا می باشند که باعث آندمیک شدن لپتوسپیروز در این مناطق شده است. لذا به منظور کنترل بیماری، آموزش رفتار زراعی مناسب برای کشاورزان به خصوص در فصل کشت و کار توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

اپیدمیولوژی ، علل ، هیسترکتومی ، ایران