مفهوم حقوقی سرمایه گذاری بین المللی در ایران

سرمایه گذار خارجی برای انتخاب محل سرمایه گذاری گزینه های متعددی را دارد و لذا در اتخاذ تصمیم به عوامل مختلفی از جمله سود و زیان و نیز محیط اقتصادی و حقوقی کشور میزبان توجه میکند و طبیعتا کشوری را انتخاب می کند که سود بیشتری می تواند عاید او کند و هم خطرات کمتری متوجه او نماید و هم شرایط و محیط مناسب برای فعالیت سرمایهاش وجود داشته باشد و از جمله عواملی که بسیار بر تصمیم سرمایه گذار موثر هستند، عوامل حقوقی و به طور کلی نظام حقوقی کشور سرمایه پذیر میباشد.نظام حقوقی در سه مرحله در سرنوشت سرمایه گذاری موثر است، یکی در مرحله ورود و خروج سرمایه، دیگری در مرحله عالیتف و جریان سرمایه و سوم هم در حل و فصل اختلافات فیمابین.در کشور ایران قوانینی حاکم است که محدودیت هایی برای جذب بیشتر سرمایه گذاری خارجی ایجاد نموده است که از آن جمله میتوان، قانون تشویق و حمایت سرمایه گذاری خارجی مصوب 1381، اصولی از قانون اساسی، قانون حداکثر استفاده از توان فنی و مهندسی، تولیدی، صنعتی و اجرایی کشور در اجرای پروژها و ایجاد تسهیلات به منظور صدور خدمات مصوب 1375 و اصلاحیه آن در سال 1391 ،قانون راجع به ورود و اقامت اتباع خارجه در ایران مصوب 1347و نهایتا قانون حل و فصل اختلافات فی مابین را برشمرد. و نیز برای جذب و جلب هر چه بیشتر سرمایه گذاری خارجی می توان به ایجاد بستری مطمین و با ثبات همراه با تدوین قوانین و مقررات تسهیل کننده و حذف بروکراسی اداری اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

سرمایه گذاری خارجی ، سرمایه گذار ، سرمایه پذیر ، عوامل حقوقی ، ورود و خروج سرمایه ، نظام حقوقی و جذب سرمایه