نگاهی به تاثیر سرمایه اجتماعی و سطوح آن در کنترل بحران آب در کشور

آب به عنوان یک مساله مهم و حیاتی در سالهای اخیر چهره بحرانی خود را به رخ کشیده و چالش ها ومعضلات بسیاری در این راستا به وجود آورده است. ایران به دلیل شرایط اقلیمی و جغرافیایی همواره بامساله آب مواجه بوده است. با توجه به اینکه در گذشته به دلیل بارشهای نسبتا خوب، برداشت های کمتر بهسبب نسبت تراکم جمعیتی پایینتر، با کم آبی و بحران آن مواجه نبوده است، اما استفاده بیش از اندازه وبدون رعایت الگوهای مصرف با بحران در این زمینه مواجه شده است. با توجه به نقش مردم در کنترل اینبحران و نیاز دولتها به یاری این قشر عظیم در موفقیت برنامه های مقابله با کنترل آب، و نقش اعتماد، ارتباطنزدیک، تعهد، مسیولیت پذیری و کل شاخص های رفتار اجتماعی در کاهش اثرات ناشی از خشکسالی واجرای بهتر برنامه های کنترل بحران، لذا سرمایه اجتماعی می تواند یکی از عواملی باشد که در صورتحمایت و اجرای آن، افراد میتوانند بر موانع ناشی از کمبود آب غلبه نمایند. با توجه به این مطلب که ایرانبا چالش های زیادی در زمینه سرمایه اجتماعی در مدیریت بحران بویژه در مقوله بحران کم آبی مواجه استبنابراین لازم است تا نحوه شناخت و درک افراد و دولت از مساله همگن بوده تا بتوان از طریق تقویت پایه-های سرمایه اجتماعی در کنترل بحران و مساله کم آبی در بین افراد جامعه بهره برد. نتیجه این که احیایسرمایه اجتماعی در سطوح مختلف جامعه سبب بهبود فضای اعتماد، شناخت صحیح، درک صحیح مشکلاتاز طرف دولتها میگردد که نتیجه آن افزایش تعهد به برنامه های کنترل بحران و کمبود آب در بین مردم ومصرف کنندگان خواهد شد. و در صورتیکه این برنامه های به صورت مفید اجرا شده و نتیجه مورد نظر حاصلآید، میتوان برای منابع آب و کنترل بحران آن در آینده سناریوهایی برپایه سرمایه اجتماعی تدوین نمود.

کلیدواژه ها:

بحران آب ، کنترل مصرف ، سرمایه اجتماعی ، سطوح سرمایه اجتماعی