بررسی بناهای دیپلماتیک از منظر نشانه شناسی (نمونه موردی سفارتهای جمهوری اسلامی ایران در سایر کشورها)

در قرن حاضر بحث در مورد نشانه شناسی و تاثیرات آن به یکی از دغدغه های مهم علاقه مندان و نظریه پردازان پیرامون مباحث شهری، معماری و هنری تبدیل شده است. نشانه، عنصر طبیعی یا مصنوعی است که به لحاظ شکل و عملکرد با محیط اطراف متفاوت بوده و جهت القای حس مکان و هدایتگری برای شهروندان مورداستفاده قرار میگیرد. بررسی عوامل معنا ساز راهی موثر در القای احساس آشنایی نسبت به فضای معماری است و استفاده از اصول علم نشانه شناسی از بهترین راهکارها در بررسی چگونگی معنا دهی به فضا به شمار می آید و میتواند ابزاری کارآمد جهت تولید داده های کیفی در معماری باشد. بناهای دیپلماتیک خصوصا سفارتخانه ها نماینده یک کشور بیگانه در پایتخت یا در شهرهای مهم کشور میزبان هستند و زمین آن خاک کشور بیگانه میباشد. مهمترین عامل در طراحی چنین فضایی تصویری است که کشور مهمان میخواهد در کشور میزبان ارایه کند و مهمترین بنای دیپلماتیک سفارتخانه است. هدف این پژوهش بررسی بناهای دیپلماتیک از منظر نشانهشناسی با تاکید به سفارتخانه های ایران در سایر ملل میباشد. در این مقاله جهت تبیین این مسیله، ضمن تشریح مفاهیم نشانهشناسی، گوناگونی آن و دیدگاه نظریه پردازان مطرح در این زمینه پرداخته شده است. روش عمده بکار گرفته در این مقاله از نوع توصیفی -تحلیلی است که در یک کلیت منطقی و علت و معلولی در قالب فرایند علمی، با استفاده از منابع اسنادی و کتابخانه ای به بحث و نتیجه گیری پرداخته و درنهایت به قدرت معماری و نشانهشناسی این بناها و اهمیت این دیدگاه پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

بناهای دیپلماتیک ، نشانه شناسی ، سفارتخانه ، ایران