معماری بومی و سنتی در مناطق کویری و گرم وخشک ایران

اقلیم یکی از مهمترین عوامل زیست محیطی است که در چگونگی رفتار و حالات کلی انسان ها نقش اساسی را ایفا می نماید. یکی از اثرات مهم اقلیم در زندگی انسان ها ساخت و ساز مساکن مطابق با این شرایط آسایش حرارتی به وسیله پارامتر های اقلیمی می باشد. طراحی اقلیمی روشی است برای کاهش همه جانبه هزینه انرژی یک ساختمان و طراحی ساختمان اولین خط دفاعی در مقابل عوامل اقلیمی خارج از بنا است. در تمام آب و هوا ها ساختمان هایی که بر طبق اصول طراحی اقلیمی ساخته شده اند، ضرورت گرمایش و سرمایش مکانیکی را به حداقل کاهش می دهند و در عوض از انرژی طبیعی موجود در اطراف ساختمان استفاده می کنند.طراحی اقلیمی موجب می گردد که ساختمان ها دارای شرایط آسایش بهتری باشند.در این مقاله تمهیداتی که در معماری بومی اقلیم گرم و خشک در ساختمان هابه کار گرفته شده و اینکه شرایط اقلیمی منطقه چه تاثیری در طراحی ساختمان ها گذاشته است، مورد بررسی قرار گرفته و در پایان نتیجه می گیریم که معماری بومی ناحیه گرم و خشک همواره در تمامی سطوح، معماری متقابل با اقلیم و پاسخگویی نیازهای آسایشی ساکنین بوده است و عناصر به کار گرفته شده در این نوع معماری تمهید و استراتژی بوده که از اندیشه معمار متفکر ایرانی و سنتی به دور نمانده است.

کلیدواژه ها:

اقلیم ، معماری سنتی ، طراحی اقلیمی ، اقلیم گرم و خشک