بررسی تاثیر استفاده از پلی اتیلن با جرم مولکولی بسیار بالا بر روی پتانسیل شیارشدگی مخلوط های آسفالتی

در سال های اخیر با افزایش حجم ترافیک سنگین در جاده ها، شیارشدگی در سطح رویه های آسفالتی به عنوان یکی از مهم ترین خرابی ها (بالاخص در مناطق گرمسیر) مورد توجه قرار گرفته است. تغییر شکل های دایم (ماندگار) و یا به عبارت دیگر، شیارشدگی، فرورفتگی های طولی هستند که در مسیر عبور چرخ وسایل نقلیه ایجاد می شوند. بر اساس تحقیقات انجام شده، پدیده شیارشدگی به عنوان جدی ترین مکانیزم خرابی در روسازی های انعطاف پذیر شناخته شده است. این خرابی ضمن تحمیل هزینه های سنگین مرمت و بهسازی، سبب بروز مشکلات شدید ایمنی برای استفاده کنندگان از راه شده و از این طریق خسارت های زیادی را وارد می کند. لذا بررسی جامع این رخداد امری ضروری است. پارامترهای مختلفی بر روی پتانسیل شیارشدگی مخلوط های آسفالتی موثر هستند که یکی از آنها خصوصیات قیر است. قیر یکی از ارکان اساسی مخلوط آسفالتی بوده و به عنوان چسبنده ای برای نگهداری مصالح سنگی در کنار هم مورد استفاده قرار می گیرد. میل به شیارشدگی در مخلوط های آسفالتی به طرز قابل توجهی متاثر از سختی و میزان قیر می باشد. بر این اساس، در این پژوهش سعی خواهد شد تا با استفاده از افزودنی دو نوع پلی اتیلن با جرم مولکولی بسیار بالا (UHWMPE) به کاهش حساسیت مخلوط های آسفالتی در مقایل شیارشدگی پرداخته شود. به منظور بررسی میزان پتانسیل شیارشدگی مخلوط های آسفالتی از آزمایش خزش دینامیکی بر روی نمونه های مخلوط آسفالتی استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که استفاده از دو نوع مختلف از UHWMPE باعث کاهش پتانسیل شیارشدگی در مخلوط های آسفالتی شده است. افزایش دمای آزمایش باعث شده است تا تفاوت در عملکرد مخلوط های آسفالتی پایه و اصلاح شده افزایش یابد. ماده پلی اتیلن با جرم مولکولی بالا G5129 عملکرد بهتری در کاهش حساسیت نمونه های مخلوط آسفالتی نسبت به G5113 از خود نشان داده است.

کلیدواژه ها:

مخلوط های آسفالتی ، شیارشدگی ، پلی وینیل کلراید ، آزمایش خزش دینامیکی