تصاویر خیال در آثار شعرای استان هرمزگان ابراهیم منصفی، حسن کرمی زاده، محمدعلی بهمنی، علی آموخته نژاد، محیا

درباره ی هرمزگان و شکل گیری ادبیات آن جای سخن بسیار است. توجه به موضوعیت شعر، فارغ از دغدغه های سیاسی و مسایل دیگری چون تعهد اجتماعی (البته در قالب شعری آن نه در ذات و ماهیت شعر)، از مشخصات شعری گویندگان این دیار است. از طرفی ساده گویی، صمیمیت، استفاده از امکانات زبان روزمره، توجه به عناصر عادی و معمولی زندگی، پرهیز از لحن آرکاییک و اساطیری و استفاده از عنصر طنز، از جمله خصوصیات برجسته ی سروده هایی است که به شدت مورد توجه قرار گرفته است. اشعار شعرای استان هرمزگان علیرغم شباهت هایی که به هم دارد، تضاد و تفاوت هایی نیز با هم دارد. به طور قطع بدون استفاده از فضای دیالوگ و گفتگو که وجوه مختلف آن را به توصیف و تجزیه و تحلیل در می آورد شناخت ویژگی های سخن آنان امکان پذیر نیست. تصاویر خیال در آثار شناخته شده ی سرایندگان هرمزگانی بعدها وارد دوره ی دیگری میشود و رنگ تازه ای نیز به خود میگیرد چنان که شاعر بیشترین کوشش شعری را در خلق تصویری تازه می گذارد، چرا که، از ویژگی های بارز شعری داشتن یک تصویر نو و تازه است. در این پژوهش از شیوه ی مطالعه ی کتابخانه ای استفاده شده و این مقاله سعی دارد ابتدا به پیشینه و شکل گیری شعر هرمزگان پرداخته، سپس از منظر زیباشناختی و صور خیال(تشبیه، استعاره، مجاز، کنایه)در علم بیان ابتدا به تعاریف اصطلاحات مزبور پرداخته، پس از آن به تجزیه و تحلیل و بازشناسی جنبه های زیباشناسی و تصویر پردازی های شاعرانه ی شعرای هرمزگانی بپردازد.

کلیدواژه ها:

صورخیال ، تصویرگری ، زیبایی ، عنصرشعر ، تشبیه ، استعاره ، مجاز ، کنایه ، علم بیان