رابطه سبک دلبستگی با تاب آوری در دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان تهران

پژوهش حاضر به منظور بررسی رابطه سبک دلبستگی با تاب آوری در دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان تهراندر سال تحصیلی 96-1395 انجام گرفت. روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. به همین منظور نمونه ای با حجم 325 نفر از دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان تهران با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و پرسشنامه های سبک های دلبستگی بزرگسالان کولینز و تاب آوری کانر و دیویدسون بر روی آنان اجرا شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل همبستگی پیرسون و استفاده شد. یافته ها نشان دهنده آن است که افرادی که از تمایزیافتگی بالاتری در تعادل احساسات و منطق برخوردارند، میزان بالاتری از تاب آوری و مقابله و انعطاف پذیری در برابر حوادث و آسیب ها را دارا خواهند بود. برخوردارند، بنابراین میزان بالاتری از تاب آوری و مقابله و انعطاف پذیری در برابر حوادث و آسیب ها را دارا خواهند بود. یافته ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن با شایستگی فردی، اعتماد به غرایز فردی و تحمل عاطفه منفی، پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن، کنترل و تاثبرات معنوی ( تاب آوری ) و واکنش پذیری، جایگاه من، گریز عاطفی و هم آمیختگی با دیگران ( تمایزیافتگی ) رابطه مثبت و معناداری دارد. سبک دلبستگی اجتنابی با شایستگی فردی، اعتماد به غرایز فردی و تحمل عاطفه منفی، پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن و کنترل و واکنش پذیری ، گریز عاطفی و هم آمیختگی با دیگران رابطه مثبت و معناداری دارد.سبک دلبستگی دوسوگرا با شایستگی فردی، اعتماد به غرایز فردی و تحمل عاطفه منفی، پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن و کنترل و واکنش پذیری، گریز عاطفی و هم آمیختگی با دیگران رابطه منفی و معناداری دارد و با تاثیرات معنوی و جایگاه من رابطه معناداری ندارد.همچنین دلبستگی اجتنابی و جایگاه من با تاب آوری رابطه مثبت و معنا داری دارد

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، تاب آوری ، دانشجومعلمان