بررسی اثرات ضد میکروبی آمیکاسین محصور شده در نانوذرات مزوحفره سیلیکا SBA-15 علیه پسودوموناس آیروژینوزا

مقدمه : امروزه توجه به سامانه های داروسانی جدیدی که در درمان هدفمند و تخصصی بیماری ها کارایی لازم را داشته باشد، فزونی یافته و زمینه ی بهره گیری از حامل های نوین از جمله جاذب های سطحی متخلخل را در تحویل هدفمند داروها فراهم کرده است. این حامل ها در بهبود فراهمی زیستی، محلولیت، رهایش کنترل شده، آهسته و سریع داروها ، مورد توجه فراوانی واقع شده اند.پژوهش حاضر با هدف بررسی مواد مزوپور مبتنی بر سیلیکا نوع SBA-15 به عنوان یک نانوحامل برای آنتی بیوتیک آمیکاسین و ارزیابی پتانسیل این نانوذرات درمحصور سازی آمیکاسین وفعالیت ضدمیکروبی آن بر علیه باکتری پسودوموناس آیروژینوزا (PTCC1558) انجام گرفته است .مواد و روش ها : جهت سنتز نانوذرات مزوحفره سیلیکا از روش هیدروترمال استفاده شد . برای تعیین حداقل غلظت ممانعت کنندگی (MIC)و کشندگی (MBC) نانوسوسپانسیون در مقایسه با محلول دارو بر روی باکتری سودوموناس آیروژینوزا ( PTCC1558 ) ، از روش رقت در براث استفاده گردید .نتایج : بطور متوسط اندازه نانوذرات در نمونه 84 نانومتر و میزان محصورسازی دارو در آنها 26درصد بود. با توجه به میزان رهایش تدریجی آمیکاسین از نانوحامل مورد مطالعه ، MIC وMBC آمیکاسین محصور شده در آنها اثر ضد میکروبی کمتری در مقایسه با فرم آزاد دارو داشته است. این امر این گونه توجیه می شود که کلیه داروی محصور در نانوذرات مزوحفره سیلیکا با باکتری وارد واکنش نمی شود .نتیجه گیری : باتوجه به مقاومت بالای پسودوموناس آیروژینوزا به آنتی بیوتیک های متداول و عوارض جانبی ناشی از مصرف طولانی مدت داروها ، احتمال دارد که با مطالعات بیشتر نانوذرات فوق به عنوان حامل های موثری جایگزین سیستم های سنتی دارورسانی شوند .

کلیدواژه ها:

آمیکاسین ، پسودوموناس آیروژینوزا ، فعالیت ضد میکروبی ، مزوحفره سیلیکا