طراحی شهری ادراکی در راستای تقویت منظر ذهنی و خوانایی حوزه های زیارتی شهری(نمونه موردی ناحیه زیارتی زینبیه (س)اصفهان)

نحوه تجر به مخاطبین از شهر و ارتباط مقیاس بین فرد و محیط شهری یکی از مسایل کلیدی در باره شهر به عنوان بستر روزانه مردم است. ویژگی عمده طراحی در حوزه های مذهبی شهرها، تاثیرپذیری و تاثیر آن ها از حیث محدوده عملکرد در مقیاس محلی، منطقه ای، ملی یا فراملی است. این رساله از طریق ارایه یک سری اصول طراحی مکان جهت افزایش خوانایی و شکل گیری تصویر ذهنی مناسب به دنبال تایید این فرضیه است که مولفه های کالبدی، عملکردی و معنایی طراحی شهری نقش به سزایی در ایجاد بستری خوا نا مشتمل بر کیفیت های طراحی شهری ادراکی این حوزه ایفا می کند. در این راستا از طریق شناخت ابعاد مختلف شهری و تحلیل آن ها و هم چنین تحلیل نقشه های ذهنی ساکنان سعی در رسیدن به ساختاری خوانا و تقویت منظر ذهنی نموده ایم. از نتایج به دست آمده از این پژوهش این است که خوانایی یک محدوده زیارتی موجبات قابل درک شدن یک مکان مذهبی و مناسبات آن، امکان جهتیابی و راهیابی آسان به محدوده، دعوت مردم سایر نقاط به محدوده و ایجاد تعلق خاطر و آرامش ناظرین می شود. در این راستا در طراحی محدوده زیارتی زینبیه با ساماندهی خیابان ها، ساختمان ها، کاربری ها و فضاهای باز در آخر به سطحی از خوانایی رسیدیم که به وسیله آن می توان محدوده را به مثابه یک متن خاطره انگیز مطلوب قرایت نمود.

کلیدواژه ها:

خوانایی ، منظر ذهنی ، ادراک ، امامزاده زینبیه (س)