اعتباریابی و تجدید نظر مقیاس نگرش والدین نسبت به کودک با نیازهای ویژه شان

نگرشهای مثبت یا منفی والدین نسبت به کودکان دارای نیازهای ویژهشان، نه تنها منجر به ایجاد حالات هیجانی مطابق با آن نگرش در کودک، والدین و در دیگر اعضای خانواده می شود، بلکه به صورت مستقیم و به صورت واسطهای، پیگیری و دریافت خدمات آموزشی، مشاورهای و توانبخشی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. از این رو ارزیابی نگرش والدین نسبت به کودک با نیازهای ویژهشان و ارایه برنامه بهبود نگرش حایز اهمیت است. بنابراین هدف از این مطالعه اعتباریابی و تجدید نظر در مقیاس نگرش والدین کودکان با نیازهای ویژه به فرزندشان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع زمینه یابی بود. جامعه پژوهش دربرگیرنده تمامی والدینی بود که کودکان با نیازهای ویژه شان در مدارس ابتدایی دانش آموزان با نیازهای ویژه و مراکز توانبخشی در سال تحصیلی 91-1390 ثبت نام شده بودند. نمونهای 400 نفری به شیوه ی تصادفی خوشه ای از این مدارس انتخاب شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها در سطح توصیفی از آمارههای میانگین، انحراف استاندارد، درصد فراوانی و در سطح استنباطی از آزمونهای همبستگی پیرسون، و تحلیل عاملی تاییدی از طریق نرم افزارهای SPSS و LISREL استفاده شد. یافتهها نشان دادند که مقیاس نگرش والدین به فرزند با نیازهای ویژهشان، مقیاسی روا و پایا میباشد. از این رو استفاده از این مقیاس میتواند در بررسی و سنجش نگرش والدین نسبت به کودکان دارای نیازهای ویژه شان به درمان گران و پژوهش گران حوزه آموزش و توانبخشی کمک کند.

کلیدواژه ها:

اعتباریابی ، مقیاس ، نگرش والدین ، کودکان با نیازهای ویژه