بررسی رویکردهای اسکان موقت پس از سوانح طبیعی در پاکستان

در سالهای اخیر کشور پاکستان در معرض سوانح طبیعی (سیل و زلزله) و انسان ساز متعدد و پیاپی قرارگرفته است و هر بار موضوعتامین سرپناه و مسکن برای جمعیت آسیب دیده با چالش های بسیاری همراه بوده و مسیولان را بر آن داشته تا رویکردهای مختلفیرا اتخاذ کنند. همین امر بر اهمیت سیاستهای تامین سرپناه اضطراری و موقت تا کید می نماید.این مقاله از نوع مطالعه کتابخانه ای بوده و روش گردآوری اطلاعات، شامل بررسی منابع مکتوب، جستجو در پایگاه های اینترنتیو بهره گیری از کتب، مقالات و گزارش ها است.در ادامه به بررسی رویکردهای اسکان موقت پس از سانحه در پاکستان خواهیم پرداخت و سه مطالعه موردی سیل 2010 سندایی،سیل 2012 یعقوب آباد و زلزله 2005 کشمیر بررسی می گردد. طبق نتایج این تحقیق پس از وقوع سه سانحه مهم اخیر در پاکستان،رویکردهای متفاوتی جهت تامین سرپناه و اسکان موقت توسط مسیولان اتخاذ گردید. به طوریکه پس از سیل 2010 در سندایی چادر ، بسته سرپناه و بسته سقف سازی توزیع و سپس سیاست تک اتاق مطرح شد. پس از وقوع سیل 2012 یعقوب آباد دوایده خانه سازی با هسته چوبی و خانه های مقاوم در برابر سیل ارایه گردید. ایده های مطرح شده پس از زلزله 2012 کشمیر نیزموسوم به ایده های غیر چادری شامل متکی به سرپناه ، ایوان متکی به سرپناه و سرپناه قابی بودند.

کلیدواژه ها:

اسکان موقت ، پاکستان ، سرپناه موقت ، سانحه