قرایتی واسازانه از سیاست در گفتمان مدرنیته

در این مقاله از پست مدرنیسم بعنوان خوانشی انتقادی و قرایتی شالوده شکن و تمرکززدا بهره میگیریم تا بدین وسیله سیاست مدرن راواکاوی کنیم. با بهره گیری از روشهای تحلیل پست مدرن در صدد کشف این هستیم که بر چه اساسی سیاست مدرن ممکن شده و در درون چه فضایی از نظم و معرفت تاسیس شده اند و دال سیاست از رویکرد پست مدرن بر چه مدلول هایی ارجاع میدهد و توضیح میدهیم که چگونه سیاست مدرن بعنوان یک برنامه کلان و ملی طرح و در قالب یک امر بدیهی در میان سایر گروه ها و قومیت ها تعریف شده است. در این راستا به نمایان ساختن ارزشها و هنجارهای پنهان شده در سیاست مدرن پرداخته و نقش غیریت ساز و محروم کنندهآنرا نشان میدهیم. بدین ترتیب تصویر ایدیولوژیکی از جهانی که در سیاستهای مدرن تصویر شده بود دستخوش دگرگونی شده و مرزبندی های سیاسی و مفاهیم به طور مداوم تغییر می کنند و به جای سیاستهای کلان و برنامه های جامع و کامل به سمت یک برنامه عمل حرکت می کنند. بدینسان در پست مدرنیسم با نفی ذات گرایی و اصول بنیادین در سیاست، و با اندیشه ورزی به گونه ای متفاوت درباره شرایط سیاسی، راهکارهای نوین و حداقلی ارایه می دهد و با پرهیز از مطلق گرایی و توجه به متن و زمینه متن، امکانات جدیدی را برای گسترش امر سیاسی و تقویت اصول دموکراتیک فراهم آورده است، با این توضیح که به رغم مورد پرسش قرار دادن معیارها و فرضیه های متعارف سیاسی بنا بر ملاحظات تمدنی، حداقل های اساسی زندگی در دنیای امروز را پذیرا شده و در جهت تقویت آنها بر کثرت گرایی سیاسی و فرهنگی تاکید می کند. پست مدرنیسم در صدد فراهم آوردن بستر و فضای مناسب برای پژواک گفتمانهای به حاشیه رانده است و این امر را از طریق مبارزه با فهم متعارف آغاز می کند تا بدین وسیله روابط سلسله مراتبی در گفتمان حاکم را برهم زند و با فروپاشی ادعاهای فراگفتمانی، زمینه را برای رقابت مداوم گفتمان های متعدد گشوده نگه دارد، این مجموعه تلاشها به شکل گیری انواع گفتمان های بدیل در حوزه های مختلف منجر شده است.

کلیدواژه ها:

پست مدرنیسم ، سیاست مدرن ، واسازی ، گفتمان ، اقلیت ساز ، سیاست ورزی