تشخیص خسارت در سازه با استفاده از الگوسازی و روشهای فاصله ی آماری بر اساس تلفیق داده ها

هدف از این طرح پژوهشی، تشخیص خسارت اولیه سازهای و روشهای مکانیابی خسارت توسط روشهای نوین آماری می باشد. برای رسیدن به این هدف، با روش های مبتتی بر دادهکاوی، ابهام ها و کاستی های روش های موجود بهبود داده شده و با معرفی رابطه سازی های نوین آماری، راه کاری واقع بینانه و کاربردی برای تشخیص خسارت سازه ای بر اساس داده های ارتعاشی پیشنهاد شده است. برای تشخیص خسارت اولیه سازهای، روش فاصله آماری باتاکاریای چند متغیره با هدف ارزیابی شرایط کلی سازه و با استفاده از ضرایب مدل سری زمانی AR بهینه، استفاده شده است. برای فرآیند مکانیابی خسارت سازهای، روش فاصله آماری باتاکاریای یک متغیره از طریق باقیمانده های غیرهمبسته مدل سری زمانی AR بهینه، به کار گرفته شده است. توانمندی و عملکرد روشهای بهبود یافته و پیشنهاد شده با استفاده از مدل عددی معیار و شناخته صحت سنجی شده است. در این ازمایش از مدل تیر بتنی عددی معیار استفاده شده که شبیه سازی واقعی از تیر بتنی است و در مجموع، مجهز به تعداد 30 حسگر شتاب سنج می باشد. شش الگوی خسارت همراه با حالت خسارت ندیده در مدل عددی تیر، معرفی میشوند. نتیجه های تشخیص خسارت اولیه سازهای بر روی مدلهای عددی و آزمایشگاهی معیار نشان دادند که روش فاصله آماری باتاکاریای چند متغیره با استفاده از ضرایب مدل سری زمانی AR بهینه، به طور توانمندی قادر است شرایط یا وضعیت کلی سلامت سازه را مورد بررسی قرار داده و خسارت سازهای را تشخیص دهد.

کلیدواژه ها:

تشخیص خسارت سازه ای ، روشهای آماری ، سری های زمانی ، روش باتاکاریا