بررسی تاثیر عسل بر موکوزیت ناشی از شیمی درمانی یا پرتو درمانی در بیماران مبتلا به سرطان

سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 1,055

نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد

این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

MSEMSMED12_016

تاریخ نمایه سازی: 22 دی 1396

چکیده مقاله:

سابقه و هدف: موکوزیت دهانی یکی از عوارض شایع شیمی درمانی یا پرتو درمانی است که می تواند تاثیر عمده ای بر کیفیت زندگی، وضعیت تغذیه، طول مدت بستری در بیمارستان و عفونت های شدید بگذارد. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر عسل بر موکوزیت ناشی از شیمی درمانی یا پرتو درمانی انجام شد. روش جستجو: این مطالعه به صورت مروری با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی,magiran,scopus,isi,sid,pubmed,google scholar: science dierect در بازه زمانی 2007تا2017 انجام شد.20مقاله به دست آمد که در نهایت 9 مقاله مورد نقد وبررسی قرار گرفت.یافته ها: بر اساس مطالعات انجام شده، استفاده از عسل در شیمی درمانی و پرتو درمانی موجب کاهش وقفه درمانی، بهبود وضعیت تغذیه ای وکاهش از دست دادن وزن، تاخیر در آغاز موکوزیت دهانی،کاهش درد، مهار رشد عوامل باکتریایی و قارچی، تقویت سیستم ایمنی،کاهش التهاب و تورم، افزایش دبریدمان بافت آسیب دیده و ترمیم آن می شود اما در کاهش نمره اوج موکوزیت بی تاثیر است. همچنین یکی از مطالعات نشان داده است که عسل مانوکا خوبی توسط بیماران تحمل نمی شود و تاثیر چندانی روی شدت موکوزیت دهانی ندارد. نتیجه گیری: با توجه به مطالعات بررسی شده استفاده از عسل می تواند روش مناسبی جهت پیشگیری ودرمان موکوزیت ناشی از شیمی درمانی و پرتودرمانی باشد. همچنین به علت دسترسی آسان، ارزان وخوش طعم بودن آن توصیه میگردد به صورت بالینی وروتین در دستور کار بیمارستان ها قرار گیرد.

نویسندگان

نرگس غلامی

دانشجوی کارشناسی پرستاری، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پرستاری، مامایی مشهد،دانشگاه علوم پزشکی مشهد

جلیل نظافت

دانشجوی کارشناسی اتاق عمل، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پرستاری، مامایی مشهد،دانشگاه علوم پزشکی مشهد

فاطمه محمدزاده

دانشجوی کارشناسی ارشد مامایی، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پرستاری، مامایی مشهد،دانشگاه علوم پزشکی مشهد

زهرا هادیزاده طلاساز

دانشجوی دکترای بهداشت باروری، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پرستاری، مامایی مشهد،دانشگاه علوم پزشکی مشهد