بررسی بخشی از قصاید صبوری خراسانی

خراسان بزرگ، این کهن دشت آریایی، در همه دوره ها، مشاهیر و دانشمندان بزرگی را در خود پرورانده است و این مشاهیراز فردوسی گرفته تا مهدی اخوان ثالث، همه و همه در رشد و غنای فرهنگ و ادب ایران زمین کوشیده اند. در این مقاله سعیشده یکی از مشاهیر خراسان به نام میرزا محمدکاظم صبوری (1259-1322 ق) معرفی شده و بخشی از آثار وی که به صورت کتیبه در حرم رضوی نقش بسته است، مورد بررسی قرار گیرد. این شاعر و مداح ایمه در دوره قاجار می زیسته و لقب ملکالشعرایی آستان قدس را گرفته است. وی با اینکه یک دیوان شعر هم داشته، اما به شهرت درخوری نرسیده است. هدف اینمقاله علاوه بر بررسی علل عدم شهرت وی، بررسی و تتبع سروده هایی ست که به صورت کتیبه در حرم مطهر رضوی (ع) نقشبسته است و رسیدن به جواب این سوال که: تا چه حد این سروده ها متناسب با موقعیت مکانی خود هستند. از مهم ترین نتایجتحقیق می توان گفت: قصاید صبوری هماهنگی فوق العاده ای چه در ساختار و چه در محتوا با مکان نسب کتیبه ها دارد.